Komentarze do: 2012.12.17 – orzecznictwo…zmiana podejścia

Autor: gosia

gosia — Tue, 22 Jan 2013 21:18:35 +0000

Jeszcze kilka uwag praktycznych:
ad1) co do orzeczenia medycznego, tak jak w pierwszym komentarzu napisano, ważna jest opinia psychologa z PPP, a najlepiej psychologa, który dziecko zna, a nie z przypadkowej wizyty i badania, opinię z przedszkola, szkoły lub innej placówki, w której dziecko realizuje obowiązek szkolny ( w przypadku małych dzieci z OWI lub z miejsca, w którym odbywa się tzw wczesne wspomaganie), ponadto dobrze jest przynieść zaświadczenia, gdzie, jak często i w jakiej formie dziecko korzysta z terapii ( zaświadczenie takie może wydać placówka, gabinet terapeutyczny, stowarzyszenie- zależy kto jest organizatorem terapii). Na ewentualne pytanie po co to, odpowiadam, że można komisji wytłumaczyć, że aby dziecko w miarę dobrze funkcjonowało w społeczeństwie w przyszłości, a tym samym było bardziej samodzielne, konieczne jest poddawanie go tak wielorakim formom oddziaływań terapeutycznych i można przy tej okazji wykazać, jak wiele czasu musi poświęcić rodzic na opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem (wizyty lekarskie + terapie). Co do odwołań, jak najbardziej, w przypadku rodziców z naszego stowarzyszenia, tylko jedno odwołanie zostało rozpatrzone negatywnie i tylko dlatego, że było złożone po czasie. Tylko należy pamiętać, że odwołanie trzeba odpowiednio umotywować i uzasadnić.
Jako przykład mogę tez podać sytuację jaka mieliśmy w jednym orzecznictw powiatowych, gdzie nasze stowarzyszenie złożyło oficjalną skargę do starosty na komisję lekarką, która naszym zdaniem źle pracowała, wydając orzeczenia niezgodne ze stanem faktycznym. Komisja została zmieniona i teraz dzieci dostają co trzeba.

ad.2) przy orzeczeniach o kształceniu specjalnym należy pamiętać, że opiekun dziecka ma prawo uczestniczyć w posiedzeniu komisji orzekającej. I niestety im wyższy stopień upośledzenia tym tzw waga subwencji jest wyższa, dlatego CZASEM komisje zawyżają stopień upośledzenia naszych dzieci ( wpisując stopień umiarkowany, zamiast lekkiego).

Autor: basia

basia — Mon, 21 Jan 2013 22:39:18 +0000

Ręce opadają, skoro tak orzecznicy kwitują problemy osób niepełnosprawnych, naszych dzieci, to ja proponuję, żeby jeden z drugim dał pracę osobie z ZD, godziwie za nią zapłacił, zabierał Ją z domu do pracy i z pracy do domu, często z oddalonej o dziesiatki kilometrów, miejscowości. Oczywiście dostosowując się do godzin pracy rodziców – opiekunów, których nasze wspaniałe państwo pozbawiło prawa do wcześniejszych emerytur z racji opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Rozumiem, że komisje lekarskie orzekają tak, by rodzice, którzy pracują, pracowali do śmierci, po to by dać pracę opiekunce do “pracującego” dziecka z ZD. A Ci rodzice, co opiekują się dziećmi, rezygnując z pracy za marne sześćset z groszami, zdaniem orzeczników zamiast opieki i rehabilitacji, powinni zapewniać “sile roboczej” (czyt. naszym dzieciom) transport do pracy i z pracy.
Moje dziecko ma 11 lat i dwa lata temu otrzymało orzeczenie (trzecie już) do ukończenia 16 roku życia. Myślałam, że moja droga przez mękę z komisjami się skończyła, że jak ukończy 16 lat to “z automatu” będzie otrzymywać choćby drobną rentę. A tu, jak czytam, nie jest to wcale takie oczywiste, bo jeszcze trzeba udowadniać orzecznikom, że trzeba być Kimś Wyjątkowym, by mieć ZD. Nasze państwo takim działaniem odbiera nam – rodzicom, resztki sił do codziennej harówki, zabija sens codziennej, żmudnej rehabilitacji. Chyba wolę, Jarku, szczęśliwego “Idiotę”, niż wytresowanego, na potrzeby naszego państwa Robola. Własnie uświadomiłam sobie tę gorzką prawdę.

Autor: Alicja

Alicja — Fri, 18 Jan 2013 12:59:51 +0000

Miesiąc temu Jagoda lat 16 stanęło po raz drugi na komisji lekarskiej.
Tona kserokopii dokumentacji medycznej nie zrobiła na lekarzu orzeczniku żadnego wrażenia.Przecież z niedoczynnością tarczycy, dużą wadą wzroku, niedosłuchy można w funkcjonować, ba! nawet pracować.
Wśród tych papierków tak naprawdę ważny jest jeden- opinia psychologa z PPP i określony stopień upośledzenia.