Mój syn ma prawie 5 i pół roku i odkąd się urodził nigdy nie usłyszeliśmy żadnej przykrej uwagi na jego temat, wręcz odwrotnie. Może dlatego, że zaakceptowaliśmy go takim jakim jest jeszcze przed urodzeniem (wiedzieliśmy, że będzie miał ZD) i cieszyliśmy się nim tak jak dwójką naszych starszych dzieci. Oczywiście hipokryzją byłoby powiedzieć, że cieszymy się z tego, że ma ZD, ale w niczym nie umniejsza to naszej miłości i rodzicielskiej dumy.Dzięki niemu nasza rodzina stała się silniejsza, a ludzie wokół nas widzą, że ZD naszego syna nie jest plamą, której się wstydzimy, co najwyżej emblematem z wielkim sercem.