Komentarze do: Co jest najtrudniejsze w wychowaniu dziecka z niepełnosprawnością?

Autor: Wołek

Wołek — Tue, 30 Jul 2019 20:39:43 +0000

Dziewczyny, czytam i smutno mi się zrobiło bardzo.
Należę do tych kobiet, które walczyły 13 lat, by zajść w ciąże.Potem diagnoza ZD.
Były i łzy, złość żal w pierwszym momencie, do losu, że jest taki niesprawiedliwy ale cud życia stał się faktem. Ta mała, bezbronna istota miała tylko nas i bardzo na nas liczyła.
Życie to cud, dar, wiedzą to Ci, którzy przeszli taką lub podobną drogę, by być rodzicem. Nie wszyscy rodzimy piękni, inteligentni, zdolni i zdrowi.
To nie znaczy, że mamy się nawzajem unicestwiać.
Co powiecie na autyzm, który bywa o wiele większym wyzwaniem i trudnością a którego nie widać w życiu płodowym.
A co jeżeli zdrowe, wymarzone dziecko zamiast zdać maturę, robić prawko i studiować wejdzie w świat narkotyków, alkoholu, złodziei, bandziorów itp.
Znam matki, które przeklinają godzinę w której urodziły podobne dzieci, taki to dla nich ból i krzyż.
Szczęście jest w nas… potrzeba nam wiecej przekierować się na dawanie niż branie, na drugą osobę, za którą jesteśmy odpowiedzialni zamiast na siebie, swoje ambicje i swój plan na życie innych.

Autor: Ania W.

Ania W. — Mon, 08 Jul 2019 21:53:43 +0000

Aga to bardzo mądre, mam dokładnie takie samo podejście. Chodzę to terapeutki, za każdym razem chcąc “coś” zrobić dla Dominika i za każdym razem pracujemy nade mną. Wszystkim polecam. Trzeba mieć dużo pokory w sobie i potrafić popatrzeć w głąb siebie, żeby zobaczyć, że tak naprawdę to my mamy problem większy niż nasze dziecko. To, co nam się wydaje przeszkodą do pełnego życia, dla nich może nią nie być. Nawet nie wiesz, czy Twoje dziecko dożyje wieku, którego najbardziej się obawiasz.. (życie tu i teraz wcale nie musi być przeszkodą do zabezpieczenia przyszłości). Tak jak wielokrotnie zostało tu napisane dziecko nie ma możliwości być szczęśliwe przy nieszczęśliwej matce/rodzicach. Do szczęścia nie jest potrzebna akceptacja społeczeństwa, mąż, dzieci, studia, matura i inne pierdoły, które są oczekiwaniami rodziców. Można się bez tego obejść i być szczęśliwym, ale akceptacja rodziców zawsze dodaje skrzydeł.

Autor: Renia

Renia — Mon, 08 Jul 2019 17:36:41 +0000

100% racji, bardzo mądre to co napisałaś. Popieram

Autor: Renia

Renia — Mon, 08 Jul 2019 17:35:34 +0000

100% racji, bardzo mądre to co napisałaś. popieram

Autor: Jola

Jola — Mon, 08 Jul 2019 13:51:53 +0000

Przestańcie żyć w trybie przypuszczającym… co by było gdyby… Czasu nie cofniecie. Skupcie się na działaniu. Co mogę zrobić tu i teraz skoro mleko już się rozlało? Albo uzalac się nad sobą, bo raczej nie nad dzieckiem, skoro badania pokazują, że osoby z zD są szczęśliwe i spełnione, albo się ogarnąć i po prostu żyć. A może na przekór wszystkiemu spróbować żyć pełniej i poszukać szczęścia na własną rękę skoro los płata figle…

Autor: Anka

Anka — Mon, 08 Jul 2019 10:09:15 +0000

Ja szanuje kazde zycie. Ale wg mnie ciezko poradzic sobie z tym,ze dziecko bedzie nazywane ,,uposledzonym,,..

Autor: Agga

Agga — Mon, 08 Jul 2019 05:58:49 +0000

Ps. Mąż też ma terapeutę. To ważne! My wybraliśmy model osobnych spotkań, ale w każdym przypadku może być inaczej. Leki na prawdę postawiły mnie na nogi – trzeba przerwać błędny krąg lęku.

Autor: Agga

Agga — Mon, 08 Jul 2019 05:47:34 +0000

Pisze tylko na moim przykładzie- nic nikomu nie narzucam: dla mnie urodzenie dziecka z ZD było jak wypadek samochodowy. Co robisz po wypadku? Idziesz do lekarza. Co robisz w traumie? Idziesz do lekarza! Miesiąc lęków (dawno odstawione), od 3 miesięcy terapią, przez miesiąc terapią par. Obecnie więcej czytam tego co mi wrzuca terapeutka niż o ZD. Więcej wydaje na siebie niż na Młoda. Jak lekarz zapytał “dobre leki czy karmienie piersią”, wybacz Jarku, nie mialam wątpliwosci. Czemu? Jak ja się nie posklejam to ni cholery jej nie pomogę.

Autor: Anka

Anka — Mon, 08 Jul 2019 05:09:14 +0000

To mądre co napisalas. Ale ja mimo to nie urodzilabym swiadomie drugi raz takiego dziecka. Nie daje mi zadneh radosci tylko wszechogarniajacy żal…

Autor: Agga

Agga — Mon, 08 Jul 2019 04:49:43 +0000

“Człowiek w poszukiwaniu sensu” Frank. Wartość życia ludzkiego nie wyraża się w pieniądzach, czy szacunku. Skoro życie mogło i miało sens dla ludzi którym w obozach odebrano absolutnie wszystko to może i ma sens dla naszych dzieci. Czy chciałabym, żeby mnie zabito jeśli pogorszą się moje możliwości intelektualne- NIE. Czy się załamałam po urodzeniu Oli? Czy myślałam o oddaniu jej? Tak i tak. Czy urodziłabym ja drugi raz? Tak. Czy kolejna ciążę z ZD bym przerwała? NIE. To jest człowiek. To jest życie – jedno jedyne jakie ma. Nie da się tego przecenić. I ja i ona możemy i jesteśmy szczęśliwe. Życie toczy się teraz, a nie w przyszłości- przyszłości nie ma, nikt jej nie zna. Będzie dobra czy zła dla naszych dzieci? Będą szczęśliwe czy nie? To nie są pytania które dla mnie są istotne. Istotne jest czy to życie będzie wartościowe. Bo dla mnie życie moje i moich dzieci nie jest dla przyjemności i statusu jest dla dobra. Ola sprawiła, że stałam się bardziej człowiekiem. To człowieczeństwo sprawia, że nie odrzucamy ludzi słabszych, to nasza wyjątkową zdolność do miłości i akceptacji. Bądźmy ludźmi dla siebie i dla naszych dzieci.

Autor: Renia

Renia — Sun, 07 Jul 2019 16:52:59 +0000

Anka, jeśli ktoś coś ci wmawia złego na temat twojego dziecka to poprostu tego nie słuchaj. Nie kieruj się tylko czarnymi myślami bo to cię zaprowadzi do nikąd. Może nasze dzieci będą miały trudniej, pewnie nie wszystko osiągną itd ale to nie znaczy że ich życie jest bezwartościowe. Pamiętaj też że to co jest szczęściem dla jednej osoby nie musi być szczęściem dla kogoś innego. Twoje dziecko może być szczęśliwe jeśli mu w tym pomożesz. Czasu nie cofniesz. Nie chodzi o to kto ma rację, ale życie masz tylko jedno i twoje dziecko też. Skoro więc już jest na tym świecie to zrób wszystko by wasze życie jednak było szczęśliwe. Nie ma sensu się sprzeczać o poglądy, o to kto wie lepiej co będzie w przyszłości. Ale czarne myśli też do nikąd nie prowadzą. I żadna z nas nie poddała się bo brak nam argumentów-poprostu ty masz swoją rację, my swoją i niech tak zostanie bo i tak się dogadamy w tej kwestii pewnie

Autor: Anka

Anka — Sun, 07 Jul 2019 11:34:44 +0000

Dokladnie. Czeka je szkola specjalna. Ja nie chcialabym byc na miejscu osoby z zd

Autor: Jolanta

Jolanta — Sun, 07 Jul 2019 10:57:53 +0000

Ala ma tylko 4 lata. Napisz to samo, gdy będzie w piątej klasie szkoły podstawowej masowej… Ja też wierzę w moją córkę i wspieram ją w każdym aspekcie. Robię wszystko, by osiągnęła optimum swoich możliwości. Niestety wiem też w jakim kraju żyję. Po prostu nie wierzę.

Autor: Anka

Anka — Sun, 07 Jul 2019 08:55:13 +0000

Kazdy ma prawo do zalamania sie….chetnie obejrze te filmy. I to nie jest sarkazm. W Polsce ciezko sie z tym zyje. Wmawiaja mi ze te dzueci i tak beda ciagle ,,w tyle,, wszystko pozniej niz zwykle,ze slaba mowa. Az zyc sie odechciewa

Autor: ŁucjamamaAli

ŁucjamamaAli — Sun, 07 Jul 2019 08:44:06 +0000

Co za bzdura…Skąd wiecie że dxiecko czegoś nie osiągnie????dlaczego z gory zakladacie ze nie pokona ograniczen??????Wiele ludzi z Zd zdobywa fantastyczne umiejetnosi i prace.I studia.przy takim mysleniu faktycznie bedzie dziecku trudno…szkoda.Zachecam do terapii psychologicznej i zadbania o poczucie wartosci Dziecka i wlasne.Ja nie mam takich obaw w stosunku do dzieci.Bardxo w nie wierze.Alicja z Zd na 4 lata .mowi biegle .czyta .zaczyna pisac litery.chodzi do zwyklego przedszkola.i jest szczedliwa!!!Mozna!Wysle Jarkowi filmy do publikacji.Mozna wiele kochani Mozna tylko trzeba wierzyc w dziecko!!

Autor: ŁucjamamaAli

ŁucjamamaAli — Sun, 07 Jul 2019 08:34:55 +0000

Mam jeszcze dwojkę rownież wymarzontch dzieci zdrowych obecnie.Ale gdy się urodzila corka rownież u pozostalych dzieci wykryto choroby:epilepsje i guza przysadki.Obecnie wiemy ze to byl effkt neuroboreliozy ktora leczylusmy pare lat.ale efekty i kiniecznosc rehabilitacji zostaly.takze ten teges.nigdy nie wiadomo kiedy dziecko zdrowe …przestanie byc zdrowe.zatem ciesze sie kazda chwila z moimi dziecmi.:)i kocham zycie

Autor: Agmad

Agmad — Sun, 07 Jul 2019 06:17:35 +0000

Tu nie chodzi o to czy się poddałam czy nie. Tylko szkoda mi energii i czasu na dyskusje z Tobą. Masz swoje przekonania to ok. Miej je. Tylko nie generalizuj. I nie narzucaj ich innym jako jedyne możliwe. KONIEC

Autor: Anka

Anka — Sun, 07 Jul 2019 06:13:33 +0000

Tak. Masz racje. Zrobic wszystko by zyla jak najbardziej samodzielnie. To jedyny twoj cel. Tylko nie wiesz jak sie bedzie czulo twoje dziecko,gdy bedzie nastolatka. Ma kolezanki? One beda chodzily ma randki,robily prawko…a twoja,a nasze. Chcualam tylko napisac,ze swiadomie rodzac takie dziecko,skazujecie je teZ na egzystencje tylko. Wegetacje. Twoja corka nigdy nie spelni soe jako kobieta,matka. Sory ale to chore…

Autor: Anka

Anka — Sun, 07 Jul 2019 06:06:06 +0000

Zabraklo wam argumentow,wiec sie poddalyscie. Wiecie,ze mamy racje. Ja nie mowie,ze nie kochacie swoich dzieci,ze je zaniedbujecie. Ja tylko nadal wam nie wierze ,ze dla was dziecko z zd to radosc i szczescie. Gdzie i wktorym miejscu?

Autor: Renia

Renia — Sat, 06 Jul 2019 18:43:55 +0000

Ojej a kim że ty jesteś, że wiesz lepiej ode mnie co bym zrobiła?! Nie wiadomo czy się śmiać czy płakać. Ok, masz prawo mieć żal do całego świata że twoje dziecko ma ZD. Nic mi do tego. Ale nie wmawiaj mi, co mam myśleć i co bym zrobiła. Czytaj też ze zrozumieniem-nie napisałam nigdzie, że możliwość wypadku u zdrowych dzieci jest dla mnie pocieszeniem! Musiałabym być szalona lub do szpiku kości zła by pocieszeniem było dla mnie cudze nieszczęście! Wskazałam tylko na jedną z wielu możliwych opcji, ktorych w życiu nie da się przewidzieć. Posiadanie dziecka to nie zakup lalki w sklepie, nie koncert życzeń. Czy myślisz że ktokolwiek z nas nie zdaje sobie sprawy z trudności jakie na nasze dzieci czekają? Widząc przed sobą problem staram się szukać rozwiązania zamiast narzekać całe życie jak to los mnie potraktował. Macie żal do lekarzy-powiedzcie im o tym. Nikt nie chce złej przyszłości dla swojego dziecka, ale czasu nie cofniesz, nie wyleczysz. Możesz leczyć to co wspoltowarzyszące. Możesz zrobić wszystko co w twojej mocy, by dziecko rozwijało się na miarę własnych możliwości. Możesz też narzekać i mieć żal do całego świata, co właśnie robisz