ok…ale pisze kolejna

“Bardzo dziwią mnie komentarze typu kocham swoje dziecko zd i nie chcę go zmieniać w normalne , zdrowe dziecko bo co?? bo już wtedy bym go nie kochała jak teraz ???Bardzo samolubne myśli. Ja nigdy nie pogodzę się z chorobą mojej wnuczki. Bardzo boleje,że nigdy nie będzie normalną , uśmiechniętą dziewczyną która będziee się podobać , będzie umiała się pięknie ubrać, skończy dobrą szkołę i założy rodzinę Po prostu będzie szczęsliwa! A co ją czeka???Litość w oczach mijanych osób, zdanie się na codzienną pomoc i opiekę.Czy tak widzi osoba która gorliwie nie chciała by zdrowia dla swojego syna???”

Kazdy ma prawo do wlasnego zdania

I ten ostatni mnie podoba sie najbardziej,

“a też mam dziecko z zd i też kocham je takie jakie jest. Ale nie oszukujmy się – nienawidzę zespołu Downa!! kocham swoje dziecko, ale nienawidzę tego “dodatku” którym mój syn został obdarzony. I gdyby tylko zaistniała metoda wyciszenia tego cholerstwa pierwsza jestem za! I to nie chodzi o jakąś fanaberie jak zmiana koloru oczu, skóry itp. W tym wszystkim chodzi o to aby osoby z zd pozbyły się tego balastu który je ogranicza. Nikt nie chce zmieniać ich charakteru czy wyglądu,ale właśnie to dziadostwo które je hamuje i nie pozwala w pełni wykorzystać potencjału. Zabawa w Boga? a czy my już dawno nie bawimy się w Boga? Idąc tym tokiem rozumowania- nie powinno być przeszczepów, operacji, nawet cesarskiego cięcia-bo albo człowiek radzi sobie sam i żyje, albo sobie nie poradzi i następuje naturalna selekcja. Kropka.”