Komentarze do: “Czy edukacja dziecka z zespołem Downa ma sens w szkole masowej?”

Autor: Can

Can — Sat, 11 Jun 2016 17:11:00 +0000

Jestem optymistą, … Ale w tym momencie to Ty masz rację. Dziękuję za mądre słowa.

Autor: mammamika

mammamika — Fri, 10 Jun 2016 13:23:48 +0000

Moje wątpliwości wynikają z podobnych do Twoich doświadczeń – z jednej strony mama pedagog specjalny i kolonie spędzane z zespołami w różnym wieku, z drugiej – szkockie doświadczenia, gdzie na christmas party pili i bawili się wszyscy (w tym osoba z zD). Mój 10-letni Mikołaj prosi Kajtka, żeby zaprosił swoich zespołowych kolegów (bo ich zwyczajnie lubi) i bawi się z nimi … przez jakieś 15 minut, po czym wraca do swoich spraw. W swojej szkole tłumaczy rówieśnikom, że wyzywanie się od downów może być przykre, gra w boule z zespołowymi dziećmi itd., ale uwierz mi – do przyjaźni jeszcze bardzo daleko :) W tej relacji nie ma partnerstwa, tylko uważność na potrzeby słabszego, wolniejszego, mówiącego mniej wyraźnie. A Kajtkowi należy się przyjaźń oparta na równości, rywalizacji i współpracy z kimś takim, jak on.
Każdy ma swoją drogę, ale czy bierzesz Jarku odpowiedzialność za słowa “warto przejść przez ten czas, gdyż prawdziwe przyjaźnie nawiązuje się począwszy od 5 klasy…i ona potrafi wtedy trwać”? :)

Autor: Can

Can — Fri, 10 Jun 2016 09:32:59 +0000

Nie z wyjątkiem tego, że dopiero od 10 lat (w mojej świadomości) osoby z zespołem Downa “wychodzą” na ulicę. Wśród moich znajomych, takich osób nigdy po prostu nie było. Ale rozumiem kontekst Twoich wątpliwości i skomentuje je tak: w Niemczech spotkałem grupę osób z ZD i grupę osób bez ZD, która szła razem na mecz piłki nożnej. We Włoszech spotkałem grupę dziewczyn z ZD i bez ZD w grupie tanecznej, która razem po występach była na ciastkach. W tych krajach, to co mamy dziś w Polsce pod względem integracji było 10 lat temu i tego typu sytuacje nie musimy dziś rozważać, jako niemożliwe lub przypadkowe…ale jako efekt stałej integracji.

Autor: mammamika

mammamika — Thu, 09 Jun 2016 21:30:58 +0000

Jarku, zastanawiam się, ilu przyjaciół z zespołem Downa towarzyszy Ci w piątkowych wypadach do kina? Z iloma zespołowymi kumplami umawiasz się na piwo/ryby/tenisa?
Nie jesteśmy tacy sami i nigdy nie będziemy. Czy coś przeoczyłam?