Komentarze do: Dziecko z zespołem Downa

Autor: trigo

trigo — Mon, 28 Jun 2010 21:34:20 +0000

Ciesz się, że wszędzie go pełno. Przyjdzie taki okres, że zacznie znikać z pola widzenia i to w oka mgnieniu. I tak dokładnie, że wierzyć się nie chce – jak w czapce niewidce, U mnie się to dwa razy zakończyło prośbą o interwencję policji – ale mam nadzieję, ze ten okres już jednak za nami. Na samo wspomnienie mam lodowate ciarki.

Autor: jarek

jarek — Mon, 28 Jun 2010 06:17:42 +0000

a ja wciąż swoje, ŁOBUZIAK TO MAŁO! TO ISTNY DIABEŁEK WSZĘDZIE GO PEŁNO! A dom niedostosowany do potrzeb malucha to coraz bardziej istotny problem, jakich nie mieliśmy w takim wymiarze wcześniej :)

Autor: trigo

trigo — Mon, 28 Jun 2010 00:42:15 +0000

Nic nie wiem o konkursie.
Gosia zdjęcia robi: sobie, kotu, którego maltretuje bezlitośnie, no i przedmiotom w domu i poza nim. No i filmiki kręci – stawia sobie kamerę, coś inscenizuje lub np do stołu nakrywa i przy okazji tych czynności coś do kamery ględzi. Potem to ogląda, cieszy się albo się złości jak coś się w kadrze nie zmieściło i kasuje.
Kolorek włosów czasowo zmieniony, ale szamponetki są bardzo nietrwałe. Włosów ścinać nie chce, lebioda moja. Ona chce mieć ciemne włosy jak jej starsza koleżanka ze stowarzyszenia, Julita, ale Julita ma bardzo ciemne włosy i Gośka wyglądałaby w takich cokolwiek dziwnie. Na razie jest zadowolona ze zmian. A jeszcze jak jej Aga delikatny (oj, żeby sobie tak delikatny robiła…) makijaż zrobi – pełnia szczęścia!
No i te ubiory – ostatnio kurs na ciuchy sióstr, takie przyduże, najchętniej postrzępione. I obciach mi w sklepie robi, gdy nagle prosi o kupno …. piwa! (“PINO” kup) – co dziwne autentycznie nikt w domu za piwem nie przepada. Z jednej strony chce być dorosła, a z drugiej uwielbia place zabaw, słodkości i szaleństwa z kotem. Taka mieszanka. I wiem, że będzie mi się tu codziennie do szkoły wybierała, Ostatnio po to, by swojej Pani pochwalić się ciemnymi włosami. Swoją klasę, swoja szkołę, swoją Panią uwielbia. Więc codziennie będzie “idę do szkoły” – oj, żeby te starsze tak się do szkoły wybierały!

Autor: IZA

IZA — Mon, 28 Jun 2010 00:13:29 +0000

P.S Już wiem. może zamiast farbowania zaproponuj Jej krótką, modną fryzurkę, bo z Tego, co piszesz, to Gosia potrzebuje zmiany :)

Autor: IZA

IZA — Sun, 27 Jun 2010 23:57:53 +0000

Grażyno! Co prawda grupą docelową :)” naszego” konkursu jesteście Wy Rodzice, to przede wszystkim czekamy na zdjęcia wykonane SAMODZIELNIE przez Wasze Dzieci. Także jeśli Małgosia robi zdjęcia, to wybierzcie najfajniejsze i wysyłajcie! Na pewno coś wygracie :) I błagam Was, nie zmieniajcie miodowo-złotego koloru włosów Gosi w SZARY lub CZARNY :) Jarek, kiedy startujemy?

Autor: trigo

trigo — Sat, 26 Jun 2010 16:18:45 +0000

Czy mogę kolejne już słowo? Moja miss zażyczyła sobie czarne włosy. Tak pół na pół Jej ulegam i dziś zastosowałyśmy szamponetkę. Na jej blond włosach wyszedł dość ciekawy odcień, ale obawiam się, że moja panna (nie przyznaje się od dawna do bycia dzieckiem) w końcu wywalczy trwalszy i czarny, a nie popielaty kolor. Ona jest wytrwała w dążeniu do celu.
I maluje się, i robi sobie sesje filmowe i zdjęciowe, i umawia się na sesje z innymi “artystami” – amatorami foto. A ja, jak nasi drogowcy, wciąż daję się zaskoczyć zmianami. Tyle, że nie pór roku, a raczej pór dojrzewania mojej córki.

Autor: trigo

trigo — Fri, 25 Jun 2010 23:30:58 +0000

to koniec świata. I początek nowego, bogatszego. Świata. Życia.

Autor: tamara 31

tamara 31 — Fri, 25 Jun 2010 20:29:50 +0000

dziecko z zd to nie koniec swiata jestesmy rodzicami 4 letniego Oliwiera, lobuzka , nie ma nic piekniejszego niz szczery smiech dziecka , albo gdy woła tata , albo mama…

Autor: trigo

trigo — Thu, 24 Jun 2010 20:43:46 +0000

Dziecko z zespołem Downa od początku jego istnienia w moim życiu jest wielką i mocno fascynująco – pociągającą (przyciągającą jak baardzo mocny magnes) “nieoczekiwanością” niecodzienności. I choć w pierwszej chwili było tyle czarnych myśli o Jej byt na nie zawsze przyjaznym świecie, zawsze byłam z Niej dumna. Trudno to wytłumaczyć – ale prosty przykład – Gocha miała niespełna trzy tygodnie, gdy poniosło mnie z Nią do mojej pracy, bo … chciałam się Nią pochwalić. To, że się w duchu modliłam żarliwie i gorąco, by każdy widział Ją taką, jak ja Ją widzę, to jedno, a że duma mnie rozpierała i rozpiera cały czas – to drugie! I tak było za każdym pojawieniem się w moim życiu kolejnego dziecka, nieważne: chłopca, dziewczynki, mniej lub bardziej sprawnego – po prostu duma MIMO WSZYSTKO, a tu chyba tym bardziej jeszcze.
ps
reakcja jeden z pań (współpracownic) była cokolwiek dziwna. Zatytułowała mnie …. bohaterką! Bo jej sąsiadka “takie” dziecko na balkon jedynie wypuszcza! Do dziś mnie to Do dziś mnie to określenie frapuje – HA! to tak łatwo zostać “bohaterem”? wystarczy kochać i akceptować swoje dzieci??? Znam całę mnóstwo takich bohaterek i bohaterów :-D

Autor: jarek

jarek — Wed, 23 Jun 2010 13:01:07 +0000

…a ja dopowiem. Gdy Jaś woła mnie o 4.00 TATUŚ, TATUŚ chodź! To nie ma dla mnie tematu, rzucam wszystko i idę do niego…udawając, że jestem już obudzony :) bo nie ma większej wartości dla mnie niż jego słowo TATUŚ!

Autor: Marcin

Marcin — Wed, 23 Jun 2010 06:27:58 +0000

Może pozwolę sobie na słowo komentarza do tego artykułu. Jesteśmy stosunkowo młodymi rodzicami ( 29 lat ). Pół roku temu, gdy dowiedzieliśmy się, że Alan ma ZD rzeczywiście świat nam się prawie zawalił. To nasze pierwsze dziecko. Nie potrafię porównać tego uczucia do niczego co mnie do tej pory spotkało. Ale….. No właśnie. Dziś wszystko się zmieniło. Jesteśmy dumni z naszego syna :). Nie potrafię wyobrazić sobie wspanialszego prezentu na dzisiejszy Dzień Ojca, niż uśmiech mojego syna spoglądającego na mnie, gdy wychodzę rano do pracy. Także głowy do góry :) Pozdrawiam.