Autor: Jarek

Jarek — Wed, 06 Jan 2010 07:28:26 +0000

Iza, ja jestem szczęściarzem bo chcę znać ludzi i do nich piszę. W ten sposób pozaliśmy, nieprawdaż? Niestety jest nas niewielu, a gdyby było nas więcej mogłoby być lepiej.

Autor: Iza

Iza — Tue, 05 Jan 2010 14:27:06 +0000

P.S. Zazdroszczę Niemcom. Czekam na ciąg dalszy tego fantastycznie optymistycznego filmu!

Autor: Iza

Iza — Tue, 05 Jan 2010 14:24:17 +0000

Taak! Ten film jest świetny, bo pokazuje, jak powinna funkcjonować opieka w szpitalu: diagnostyka plus rehabilitacja od momentu narodzin, rzeczowa rozmowa. Zawsze podziwiałam Niemców za ich pragmatyzm, rzetelność, fachowość, profesjonalizm, umiejętność współdziałania w każdej dziedzinie życia. Boże! jakie to proste ale dla nas zbyt skomplikowane: istotne informacje w jednym miejscu i o jednym czasie, na przykład we wtorek. Jarek, jesteś szczęściarzem, że poznałeś Corę a ja jestem szczęśliwa, że poznałam Ciebie! Czy jest w tym coś niemożliwego, że rodzice chcą wiedzieć. Już nie mówię o ludzkim traktowaniu, ale o podstawowej jednostce komunikacji jakim jest INFORMACJA. Rzetelna informacja, której istotą jest zmniejszenie niepewności. Nie będę opisywać szczegółów, ale wyszłam ze szpitala z noworodkiem pod pachą, z depresją i totalnie nie wiedziałam od czego mam zacząć! Mój przypadek nie jest odosobniony. A przecież mogło być inaczej… Dość upokorzeń. My, rodzice dzieci z ZD chcemy normalnie funkcjonować, cieszyć się sobą, chcemy żyć! I musimy się zmieniać, by iść z duchem czasu, czego nam życzę.

Komentarze do: Dziękuję Cora, czyli jak powinno być na początku cz.1

Autor: Jarek

Autor: Iza

Autor: Iza