Komentarze do: …dzień rodzica dziecka niepełnosprawnego…

Autor: Can

Can — Sat, 06 Apr 2019 08:02:01 +0000

Dziękuję bardzo. Tak powinno być.

Autor: basia

basia — Fri, 05 Apr 2019 17:40:40 +0000

Każdego z nas sytuacja jest trochę inna. Łączy nas niepełnosprawność naszych dzieci, ale ona też nigdy nie jest dokładnie taka sama, tak jak różnią się ludzie między sobą. Spróbujcie jednak, na przekór temu, co nas spotyka, żyć “normalnie”, na ile tylko się da. To trudne, ale nie niemożliwe. I nie bójcie się prosić o pomoc… rodzinę bliższą i dalszą, znajomych, sąsiadów. Kogo tylko się da. Może się nie udać, jeśli sami będziemy stronić od ludzi, od otoczenia, zamykać się w domach, albo krążyć tylko wokół domu, pracy, codziennej rehabilitacji. Wtedy trudno oczekiwać od kogoś, kto nie poznał naszego dziecka, a dziecko jego, że zechce nas zastąpić, choćby po to, żebyśmy mogli wyjść na spacer, czy po prostu posiedzieć bezczynnie w fotelu. Próbujcie!!! I myślcie też czasem o sobie. Zdrowy egoizm jest zdrowy dla nas, dla naszych związków i dla naszych dzieci. Nie da się być całe życie na pełnych obrotach. Powiem coś, za co może mnie skrytykujecie, ale może w imię naszego zdrowia i odpoczynku trzeba nawet ograniczyć, albo choćby na jakiś czas zrezygnować z biegania z dzieckiem od terapeuty do terapeuty…

Autor: Betty

Betty — Thu, 04 Apr 2019 21:19:33 +0000

Dokładnie tak mam. Nie noszę biżuterii bo zdaje mi się, że się wystroilam. Nie moge poczuć się normalnie bo zdaje mi się , że nie zasługuje. Mam męża i dzieci, w tym jedno z zespołem downa . Nas jako mąż i żona nie ma. Jest tylko ojciec i matka.

Autor: kasi.a11

kasi.a11 — Wed, 03 Apr 2019 23:20:48 +0000

Takie święto czasem jest…czasem udaje nam się na chwilę wkręcić w trybiki tzw normalnego życia i np ubrać czerwone szpilki. Niestety kończy się przy kolejnym napadzie padaczkowym/jak gdyby on był karą za poczucie się na chwilę „normalnym”