Komentarze do: EDSA – spotkanie w Rzymie, czyli edukacja osób z zespołem Downa w Europie

Autor: trigo

trigo — Wed, 27 Oct 2010 17:04:46 +0000

nic nie rozumiem – wysyłam komentarz i gdzieś go wcina na amen. Coś nie tak naciskam?

Autor: jarek

jarek — Wed, 27 Oct 2010 12:51:28 +0000

Tato Kuby, ja dopowiem: rodzice nigdy nie zastanawiają się co będzie potem. Szczególnie jest to widoczne u nas. Gdy dzieci nasze się rodzą, my rodzice musimy popatrzeć natychmiast do przodu i …załatwiać już przedszkole, a gdy dziecko idzie do przedszkola to już musimy myśleć o szkole i tak dalej!
Jeżeli tak będzie, to nie będzie problemów!

Autor: Tata Kuby

Tata Kuby — Wed, 27 Oct 2010 10:13:10 +0000

Nie ma idealnego rozwiązania. Każdy z nas był, lub będzie przed wyborem szkoły dla dziecka. U mnie wiązało to się ze stresem i bezsennością.
Myślę, że rozpoczęcie edukacji włączajacej musi być poprzedzone przygotowaniem do tego pedagogów. Przygotowywanie wszystkich nauczycieli w czasie studiów do pracy z młodzieżą pełnosprawną i niepełnosprawną powinno stworzyc dobre perspektywy dla tego rodzaju edukacji.
Podstawową wadą szkoły specjalnej jest to, że większość z tych szkół to przechowalnie. Po opuszczeniu takiej szkoły człowiek w wieku 24 lat nie ma zawodu i może mieć małą sprawność manualną. Dobre byłoby chyba przygotowywanie człowieka przez szkołę do konkretnej pracy i wspólpraca szkół z zakładami pracy chronionej. W każdym roku widzę na uroczystości zakończenia płaczących absolwentów i przeżywających sytuację pedagogów i dyrekcję. Wszyscy przeżywają, jednak nic nie robią, aby absolwenci mieli dalej zajęcie.
Bezczynność jest najgorsza.
Niestety w czasie trwania szkoły niewielka część rodziców zastanawia się nad tym, co będzie po skończeniu szkoły.
Marek

Autor: trigo

trigo — Wed, 27 Oct 2010 08:09:39 +0000

Edukacja włączająca w Polsce byłą… w okresie powojennym. Jak to wyglądało… Lepiej nie mówić.
O tym, że we Włoszech nie ma szkół specjalnych, wiem od konferencji w Dublinie (rok temu, w listopadzie) i w Bolonii (podobny termin)
I nawet próbowano wzbudzić we mnie wyrzuty sumienia, pytając, czy dobrze się z tym czuję, że oddałam dziecko do specjalnej.
Pytanie postawione na ogonie – powinno być zadane mojej córce. Bo ja się zawsze bardzo dobrze czuję, gdy widzę, że Gocha jest spełniona i szczęśliwa.
A byłaby w polskiej masówce??? na tym etapie rozwoju polskiej edukacji “włączającej” – NIE!!!!!
Podczas konferencji w Bolonii miałam okazję podglądać włoskie dzieci przy pracy i w kontaktach z rówieśnikami. I szczerze powiem – to ja podziękuję. Wolę swoją otwartą, szaloną i pełną pomysłów na siebie Gosię, niż … stojące obok życia, “włączająco” wyedukowane dzieci.

Piszę to z pewną goryczą, bo też bym chciała dla swojego dziecka jak najlepiej, ale ludzie i sytuacja się na pstryknięcie palcem nie zmienią.

Autor: Tata Kuby

Tata Kuby — Tue, 26 Oct 2010 10:07:11 +0000

Dobrze, że mamy Europę i dobrze, że mamy Jarka.
8 lat temu, kiedy poszukiwałem szkoły dla swojego syna odwiedziłem wszystkie szkoły w naszej okolicy. Mieszkam w rejonie skupiska miast. Nie mogłem pogodzić się z tym, co zobaczyłem. Skończyło się na tym, że wybralismy szkołę, w której Jakub będzie szczęśliwy. Edukacją zajęła się Ewa w domu.
Tato Kuby