Komentarze do: Edukacja dla dzieci z zespołem Downa…jest w istocie dla ich rodziców.

Autor: asia

asia — Sat, 22 Feb 2020 23:34:25 +0000

W szkolnictwie masowym największym problemem dla mnie był brak tej jednej psiapsiólki z którą można wszystko, być może chłopcy tego nie potrzebują ale moja już na etapie starszych klas przedszkolnym widziała że jest coś nie tak i koleżanki bawią się tylko z sobą i nie zapraszają na urodzinki. Dlatego poszła do szkoły specjalnej. Różowo nie jest wiele wad widzę bo może i sporo wymagam ale też widzę ograniczenia dziecka, nie wierzę ze w naszym systemie kształcenia dziecko z ZD cokolwiek zrozumie na etapie 5 klasy. Ale za to pływa w szkółce z grupie ( oczywiście tylko ona dziwy wyczynia)trener dzielnie daje rade i jest w grupie narciarskiej sama jedna z niepełnosprawnością ( nie dopytuję ale brat donosi co to młoda czasem wymyśla). Jeździ na kolonie dla dzieci niepełnosprawnych od 9 roku życia i daje radę ale za to nadal ma problemy żeby nie pomylić dodawania i mnożenia. Czy będzie kiedyś samodzielna, myślę że my jako społeczeństwo i system nie jesteśmy gotowi, ona dałaby radę z odpowiednią pomocą bo tak naprawdę bez większości z tych rzeczy których uczy szkoła da się żyć o ile społeczeństwo w którym żyjesz jest na to gotowe (a w przypadku Polaków, dla których wszystko co inne je be to ja wątpię). Przepraszam za przydługi monolog i miłego wieczoru życzę:-)

Autor: Can

Can — Wed, 05 Feb 2020 07:02:43 +0000

Kamilo kazdy ma swoje poglądy, ja nie neguję Twoich, wyrażam swoje. Mam mozliwość porównania róznych grup rodziców i powiem to jeszcze raz odnosząc się do ogółu: tak jak pasywni i nijacy są rodzice dzieci z zespołem Downa, do rodziców chociażby dzieci autystycznych, to zaskakuje. Akceptuję innośc poglądów, bo na tym polega demokracja i nie komentuję ich, jednak podtrzymuję swoje zdanie i dzielę się nim, nawet gdy komuś się to nie podoba.
Janek ma 13 lat, Kamil będzie miał 25 lat. Jako rodzic przez ostatnie 25 lat próbuję coś osiągnąć dla moich dzieci. Dużo łatwiej było to zrobić w autyzmie, niż w ZD. Wszystko tytułem aktywności innych rodziców. Kamilo polecam byś sama sobie odpowiedziała ile zrobiłaś dla swojego dziecka z ZD, jeżeli go masz, ile zrobiłaś dla innych dzieci z ZD jako grupy społecznej i wtedy możemy popatrzeć, kto ma jakie doświadczenie i kto ile zrobił. Może się okazać, że istnieją podstawy do tego, że Ty masz inne zdanie, a ja mam inne. Nieprawdaż?

Autor: Kamila O.

Kamila O. — Tue, 04 Feb 2020 22:21:02 +0000

Brawo Dorota! Zgadzam się z
Tobą całkowicie! A Pan panie Jarku mam nadzieje, że kiedyś zrozumie jak krzywdzące są takie opinie i jak nieprawdziwe. Czasami się zastanawiam czytający od czasu do czasu tę stronę gdzie jest akceptacja w tych radykalnych, całkowicie niezrozumiałych opiniach…

Autor: Aleksandra

Aleksandra — Tue, 04 Feb 2020 04:22:32 +0000

W pełni się zgadzam. Mama 10 latka z ZD.

Autor: Renata

Renata — Fri, 31 Jan 2020 11:21:30 +0000

Mądrze powiedziane,to od konkretnego dziecka i jego mocnych i słabych stron, a także od problemów rozwojowych powinno zależeć to, w jakiej szkole będzie się uczyło. Ambicje rodziców zawsze gdzieś będą, ale priorytetem powinno być dobro dziecka, jego rozwój i szczęście, a także możliwość osiągania sukcesu w edukacji. Tak, sukcesu. Ponieważ dziecko osiągające sukces (w szkole specjalnej także) wierzy,że sobie poradzi i naukę traktuje jako przyjemność, nie smutny obowiązek.

Autor: Dorota Purzycka

Dorota Purzycka — Thu, 30 Jan 2020 12:21:05 +0000

A ja się NIE ZGADZAM!!!!!
Zespól Downa to nie jest rodzaj niepełnosprawności. To ZESPÓŁ różnych dysfunkcji.. Występujących w rożnych konfiguracjach u każdego dziecka indywidualnie. Jedni gorzej widzą, inni mają problemy słuchowe, jeszcze inni rożny stopień niepełnosprawności intelektualnej czy ruchowej. Nie wspominając o towarzyszących chorobach przewlekłych, które też mogą ważyć na doborze sposobu edukacji. W zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności, ich kombinacji dobiera się sposób edukacji. Moja córka świetnie słyszy , zupełnie nieźle mówi a jej koleżanka nie.. I co – kształcimy je jednakowo??? BZDURA!!! Inna wcale się nie porusza.. Jeszce inna ma trudności z rozumieniem pojęć abstrakcyjnych..
Zgadzam się,że problemem są rodzice- którym wydaje się,że jak dziecko w wieku roku czy dwóch w miarę mieści się w “normach rozwojowych”, to w wieku siedmiu lat też tak będzie. Moi Drodzy- często NIE BĘDZIE! I warto się oswajać z taką możliwością. Bo nie ma nic gorszego dla dziecka niż bark akceptacji ze strony rodzica.

Nie ma nic złego w szkolnictwie specjalnym, integracyjnym czy edukacji włączającej- fajnie,żeby mieć wybór. I mądrze wybrać dla własnego dziecka. Bo to dziecko i jego rozwój powinny być priorytetem.. a nie zaspokajanie oczekiwań rodziców.. beż względu na zespół.
Dodam, ze jestem pedagogiem specjalnym (25 lat pracy w zawodzie) i mamą 11 latki z zespołem Downa. Patrzę na sprawy wspierania rozwoju wielopłaszczyznowo.

Autor: Stefan

Stefan — Wed, 29 Jan 2020 16:00:33 +0000

Rozumiem i zgadzam sie. Najpierw jest nadzieja i wielkie oczekiwania, i nawet obietnice. Pozniej zderzenie ze sciana rzeczywistosci i coraz mniej sil, aż do – często- rezygnacji. I racja Jarku, ze w grupie jest siła ale jakos DZIWNIE te grupy sie nie tworza i nie scalają. W kazdym razie, nie wszedzie. Mysle ze grupy sie nie tworza, bo kazdy ma swoja wizje swojego dziecka i wlasne zdanie dot. jego rozwoju, i kazdy po swojemu próbuje silować sie z rzeczywistoscią.

Autor: Aga

Aga — Fri, 24 Jan 2020 07:42:13 +0000

Zawsze zgadzam się z Tobą w edukacji. Twierdzę że każde dziecko ma prawo do edukacji masowej na każdym jej etapie. Szkoła to coś, co jest przede mną. Móc to chcieć. Tylko akceptacja rodzica nie zawsze, idzie w parze z akceptacją w szkole, pojawia osamotnienie, myślę że tu często jest większy problem niż z rodzicem. Ma na to wpływ masę czynników, od umiejętności społecznych naszych dzieci po samą szkołę. Wtedy zaczyna się walka rodzica, którą często przegrywa.