Komentarze do: “Jak ma wyglądać życie mojego dziecka?”

Autor: Karolina

Karolina — Wed, 02 Mar 2016 12:14:59 +0000

Dziękuję Jarku za odpowiedź, podziwiam Twoją wolę i konsekwencję w szukaniu wsparcia dla naszych dzieci. Byłoby fantastycznie, gdyby praca i samodzielność były jedyną ścieżką (tak, jak w niektórych landach niemieckich, gdzie 80% osób z niepełnosprawnością intelektualną jest czynnych zawodowo).
Pozdrawiam serdecznie, a gdybyś miał ochotę – zapraszamy do Sopotu, gdzie małymi kroczkami próbujemy zrealizować ten cel (marzenie bardziej:)
http://www.fundacja100procent.pl
http://www.zatapiamy.pl
Pozdrawiam serdecznie
Karolina

Autor: Can

Can — Wed, 02 Mar 2016 06:38:54 +0000

Karolina z kazdym dniem uczę się więcej o zespole Downa. Jest w kazdym przypadku inny. Ta inność sprawia problem. Dla dzieci, takich jak mój syn, szkoła masowa jest idealnym środowiskiem dla tego by funkcjonować i uczyć się wzorców “normalnych”. On “szkołę specjalną” ma w domu i by znaleźć równowagę musi pójść do takiej szkoły, do takiego systemu. Cel edukacyjny, który kończy się edukacją zawodową, pracą i domem jest najlepszy sam w sobie i trudno dyskutować czy to jest wyręczanie systemu, czy dziecka … a może po prostu jedyna możliwa ścieżka. Jestem pełen podziwu dla tego co Gosia mi opowiedziała. Jestem pełen optymizmu dla tego rozwiązania, gdyż jest to coś nowego co może lepiej pasować do naszych dzieci. Tak jak w przypadku rehabilitacji/suplementacji nie ma jedenj skutecznej ścieżki/recepty tak w życiu nie ma jednej skutecznej/dobrze zaplanowanej ściezki edukacyjnej. I tego bym się trzymał. Wciąż pełen podziwu dla tych, którym się coś chce…a nawet nie wiemy że istnieją.

Autor: Karolina

Karolina — Tue, 01 Mar 2016 20:48:40 +0000

Jarku, mam mieszane uczucia związane z integracją, może dlatego, że Kajtek jest zaledwie 2 lata młodszy od swojego brata i o ile łączy ich minecraft, gra w tenisa, czy wspólne muzykowanie, o tyle w rzeczywistości szkolnej nie widzę pola, w którym Kajtek miałby szansę na osiągniecie sukcesu:(
Nasza droga jest prosta, choć innowacyjna i dopiero czas zweryfikuje, czy skuteczna: edukacja w szkole specjalnej (klasa z autorskim programem nauczania, na którym wzorowała się min. Gosia, choć naszym celem nadrzędnym jest wczesna orientacja zawodowa), potem zatrudnienie w Spółdzielni Socjalnej i mieszkanie w Domu wsparcia (o ile uda nam się postawić na ziemi, którą Fundacja posiada coś więcej niż grilla:)
Ciekawa jestem, czy takie działanie odbierasz jako wyręczanie dziecka, czy systemu?
Pozdrawiam serdecznie z Sopotu
Karolina

Autor: magda

magda — Thu, 28 Jan 2016 09:40:10 +0000

Świetne obrazowe zestawienie :) ja bym zainteresowania przesunęła nieco wcześniej nawet na ok 5 lat :) jak tylko Felek będzie wykazywał jakiekolwiek zainteresowanie to zacznę metodą Suzuki uczyc go gry na skrzypcach. jego starszy brat Leon już się nie może doczekać grania (w domu stoją różne instrumenty to sobie sam plumka)tak na poważnie z “panią Dorotką”