Dodam jeszcze, że drugim dobrym wspomagaczem chodzenia, jest zmuszanie do każdego samodzielnego ruchu. Moje dziecko z racji bardzo obniżonego napięcia pełzało prawie 2 lata, potem kolejny rok jeździło na pupie. Nie wyręczyliśmy go w tym ‘poruszaniu się’ – czasem ku zgrozie dalszej rodziny. Np. kiedy był głodny, wołałam go do kuchni i przypełzał przez całe mieszkanie. NIE NOSIŁAM. Dzięki temu dziecko coraz chętniej poruszało się samodzielnie.
Teraz chodzi, biega, schody uwielbia nadal ;)
I polecam jeszcze jak najwięcej spacerów w trudnym terenie – krzywe leśne ścieżki z szyszkami, korzeniami i koleinami świetnie poprawiają sprawność w chodzeniu.