Komentarze do: Kiedy następuje regres rozwojowy w zespole Downa?

Autor: Basia

Basia — Tue, 14 Oct 2014 16:29:07 +0000

wybacz, pomieszałam imiona

Autor: Basia

Basia — Tue, 14 Oct 2014 16:23:39 +0000

Tosiu, ja też się martwię, ale staram się nie zamartwiać.
Tak naprawdę troski z posiadania dziecka z zD wcale nie muszą być większe niż przy zdrowych dzieciach. Cały nasz niepokój wynika z tego, że są inne niż standardowo.
Ja z mężem doszliśmy ostatnio do wniosku, że cała nasza tragedia póki co polega na tym, że przez rok nauczyliśmy się więcej niż przez całe nasze życie, nauczyliśmy się cieszyć dosłownie wszystkim, nabraliśmy dystansu i pokory wobec życia. Szczerze mówiąc to nie takie straszne, a ile dobrego jeszcze przed nami….
Głowa do góry :)

Autor: kamecka

kamecka — Tue, 14 Oct 2014 11:29:14 +0000

A co mają robić, jak się czuć takie osoby jak jak, które wszystko planują i myślą do przodu? Nie wystarczy mi robić wszystko tu i teraz…ja ciągle czytam, szukam “cudownych” ludzi z ZD, “cudownych” suplementów, i wyobrażam sobie przyszłość Tosia, i…zamartwiam się.Żyję w totalnym stresie i niemocy…Jak na to rada? Nie uda mi się zmienić charakteru, nie uda mi się nie myśleć o przyszłości Tosia…Znacie lekarstwo???

Autor: Basia

Basia — Tue, 14 Oct 2014 10:41:30 +0000

Moim zdaniem to tak, jakby szukać odpowiedzi na pytanie: kiedy umrę?
Choćby nie wiem jak bardzo się starać, to nikt nie odpowie.
Ale po sposobie prowadzenia i szanowania swojego życia, możemy już coś przypuszczać. A mianowicie, że tak szybko nie umrzemy bez względu na to co mówią statystyki.
Tak samo jest z naszymi dziećmi. Jeśli robimy na co nas stać aby jakość ich życia było na jak najwyższym poziomie, to po co się niepotrzebnie zamartwiać.
Pewnie to i tak nie znajdzie potwierdzenia.

To takie moje przemyślenia. Być może się mylę….