Komentarze do: “Kochaj mnie takim jakim jestem”

Autor: Monika

Monika — Thu, 29 Aug 2019 21:00:33 +0000

W Gdańsku będąc na badaniu z Córką zd, pani kardiolog powiedziała, że miała parę, gdzie kobieta miała zespół downa. Kobieta ta urodziła zdrowa córkę. Nie wiem niestety nic o tym czy byli samodzielnie jako rodzice, czy potrzebowali wsparcia. W każdym razie para założyła rodzinę.

Autor: Renata

Renata — Thu, 29 Aug 2019 19:47:55 +0000

Znam sporo osób,które ZD nie mają,a mimo to uważam, że nigdy nie powinni zostać rodzicami. Alkoholizm,patologia,niezaradność życiowa…dzieci przechodzą piekło. A mimo to rodzi się tam kolejne potomstwo. Uważam, że osoby z ZD mogą być wspaniałymi rodzicami,ale…potrzebowaliby wsparcia swoich rodziców. Dużego wsparcia. I tak jak napisał Jarek,byłoby to przerzucenie odpowiedzialności za życie i wychowanie dziecka na jego dziadków. A więc to rodzice osoby z ZD,która chce mieć dziecko,musieliby określić czy są na siłach aby podołać temu zadaniu. I kwestia ciąży i porodu jeszcze.

Autor: Ksenia

Ksenia — Thu, 29 Aug 2019 09:03:10 +0000

No właśnie, mnie się zdaje, że nie powinniśmy rozmawiać o tym, czy “osoba z zespołem Downa może coś tam”, bo z samego zespołu mało co wynika a różnice w funkcjonowaniu osób są ogromne. Osoby bez zespołu i bez orzeczeń również (o wiele za często) tworzą rodziny niewydolne i niesamodzielne – a nie dyskutuje się o wydawaniu im pozwoleń na dzieci.Nikt również nie odbiera dzieci nastoletnim matkom za sam fakt bycia niedojrzałą. Alkoholik, schizofrenik, paranoik – nie odbiera im się dzieci za samą tylko diagnozę. Uważam, że państwo nie powinno mieć takich kompetencji w prewencji.
W tym wszystkim martwi mnie najbardziej jak dziewczyna upośledzona poradzi sobie z ciążą i porodem, bo to jednak ból i zmiany w ciele, których ona chyba nie jest z góry świadoma.

Autor: Agga

Agga — Thu, 29 Aug 2019 04:30:52 +0000

W tej historii jest jedną rzecz która zwraca mają uwagę – ogromna niesprawiedliwość traktowania osób z ZD, a z innymi problemami. Bo zespół widać. Mam koleżankę, której 5 letnia córka najpewniej będzie miała lekkie uposledzenie umysłowe. Jest śliczna, zgrabna i wygadana. Nikt nie pytał o jej IQ przy przyjęciu do przedszkola. Nikt nie będzie kwestionować jej prawa do szkoły, a jak się w 3 klasie okaże, że “odstaje” to się “jakoś przepchnie”. Nikt nigdy nie będzie jej badał i stygmatyzował poziomem z kiepskiego testu, jeśli rodzice się nie zgodzą. Nikt nie zapyta czy ma prawo płodzić dzieci. Ja sama znam 1 osobę, której dziecko byłoby w kiepskim stanie gdyby nie babcia. Jak dowiedziałam się o Oli ZD to zaczęłam czytać o lekkim stopniu upośledzenia (optymistka) i pomyślałam “Jest spoko” – w opisie mamy proste prace, życie rodzinne. I uderzyło mnie, że to się nie przekłada na życie osób z ZD o lekkim uposledzeniu (praca chroniona, mieszkanie też). Ja nie znam nikogo z ZD, ale pojawia mi się pytanie dlaczego? Dlaczego córka koleżanki (zakładając podobny poziom IQ z lekkim uposledzeniem – wiem, że to tylko hipoteza) ma byc, zdaniem ekspertów samodzielna, a moja nie?
Druga sprawa to granice rodzica i jego odpowiedzialności. Gdzie się kończą? Jak dalece odpowiadamy za ich czyny?
I ostatnia kwestia – skąd się bierze samodzielność i zasadność? Ja przez pierwsze 3 lata “samodzielności” na studiach wozilam pranie do mamy i nie umiałam użyć pralki, jadłam pasztet, a ugotować potrafiłam makaron i pomidorową. Samodzielność i zasadność bierze się z potrzeby! Moja starsza siostra mieszka z mamą – nie potrafi ugotować 20% potraw które ja potrafię, mama jej załatwia pracę, mama jej przez 15 lat prała. Moja siostra jest inteligentna, a i tak wszyscy uważają, że jest niezaradna i nie powinna mieszkać osobno!

Jestem “mlodym” rodzicem w świecie ZD, ale cały czas się zastanawiam ile z tego to stereotyp?

Ps. Wiem, że matka z ZD ma spore ryzyko urodzenia dziecka z ZD, ale znowu- w mojej wsi nikt nie debatował o dzieciach głuchej pary – oboje urodzili się głusi, co więcej rodzice nie zgodzili się na aparaty słuchowe. Nie porównuje niepełnosprawności tylko poziom tego jak świat chce decydować za ludzi z ZD, dając innym prawo do życia.