Komentarze do: Leczenie osób dorosłych z zespołem Downa, czyli nie jest ważne co będzie gdy umrę.

Autor: Jarek

Jarek — Mon, 05 Feb 2018 17:18:18 +0000

Zrób jej badania na początek: homocysteina, kwas foliowy, witamina B12, witamina D3, ferrytyna, ft3,ft4 i TSH. W zależności od wyników konieczne jest dostosowanie supli. W pierwszym rzędzie warto podać kreatynę, fosfatydylocholinę plus ubiquinol z PQQ…ale dawki są zależne od wyników badań. Dodatkowo trzeba wzmocnić metylację i mózg stosując DHA rybie+Alfa GPC.

Autor: pati

pati — Fri, 02 Feb 2018 18:10:57 +0000

Witam ja sie zastanawiam co mozna by podawac 19sto latce na poprawe funkcjonowania mozgu gdyz zauwazylam ze corka zrobila sie apatyczna ma problem z pamiecia jakos dwa lata temu miala duzo wiecej zycia w sobie .Zaczynam byc przerazona jej przyszloscia.Dziekuje za odp.

Autor: Zosia

Zosia — Sat, 02 Mar 2013 22:22:12 +0000

Autor: Zosia

Zosia — Fri, 01 Mar 2013 21:39:15 +0000

Ja tez mieszkam w nieduzym mieście. I jestem na pustyni….tak na pustyni. Nój syn ma 35 lat. Jest cudowny,uważam, ze dośc samodzielny, ale z całą pewnościa niezdolny do samodzielnego życia w przyszłości.Do tego nie ma rodzeństwa. A ja nie sypiam po nocach i zamartwiam sie co będzie, jak mnie zabraknie.bardzo podoba mi się pomycł pospolitego ruszenia-ale kto z nas ma siłę walczyć z wiatrakami-czyli z naszymi władzami,które zupełnie nie widzą problemu. Pani Ewo- ja tez coraz bardziej boję się przyszłości,a właściwie terażniejszości-bo ta przyszłość juz mnie prawie dogoniła Pozdrawiam

Autor: ewaD

ewaD — Sun, 02 Sep 2012 20:24:48 +0000

A ja sobie myślę, że znów powinniśmy – my rodzice- zrobić ogólnopolskie pospolite ruszenie i pokazać naszym rządzącym, że jest nas tak wielu i mamy dość traktowania nas jak ludzi drugiej kategorii. Może jednak warto się skrzyknąć i np. oddać im nasze dzieci na 1 dzień? Wszyscy razem w całej Polsce? Mieszkam w centrum Polski, w małym mieście- pomocy zero dla dzieci o pomocy dla rodziny nie wspomnę- walczę od 13 lat z wiatrakami i coraz częściej jestem sfrustrowana i zaczynam się buntować przeciwko głupim lekarzom, decydentom w moim mieście, walce z codziennością. Coraz częściej jestem zmęczona a mój syn ma dopiero, a może aż 13 lat… Jak będzie wyglądało nasze życie za kilka lat, dostanę następną jałmużnę od państwa za którą nie będę wstanie wyżyć? Jestem przerażona i boję się przyszłości…

pozdrawiam ewa

Autor: Tato Kuby

Tato Kuby — Tue, 28 Aug 2012 08:06:41 +0000

1 września ruszamy w kierunku stadionu lekkoatletycznego w szkole sportowej. Trzy razy w tygodniu trening: rzucamy, pchamy, biegamy, podnosimy, boksujemy. W poniedziałek na próbę teatralną do Krakowa, w piątek na basen, a w sobotę na konie.
Oto nasza terapia przeciwko demencji i Altzheimerowi. Niech czekają w kącie tak długo jak będzie to możliwe. Trzeba walczyć i szukać rozwiązań we wszystkich obszarach. Ale nie da się nie myśleć o przyszłości.
Szkoda, bardzo szkoda, ze w Polsce jest tak dużo niewykorzystanych szans pomocy naszym dzieciom i nam np: szkoła specjalna, olimpiady specjalne, ośrodki opieki .
Fajnie, że jest sporo Stowarzyszeń, które powodują ogromne zmiany w życiu naszych dzieci we Wrocławiu, Warszawie , Krakowie. One i wspaniali ludzie w nich pracujący to ogromna nadzieja.
Marek