Powiem szczerze, miło poczytać i pooglądać swoje domowe gwiazdeczki, a zwłaszcza Gochę, której przyjście postawiło moje uporządkowane życie na rzęsach.
Ale co prawda to prawda – obawiam się lodówkę otworzyć ;-)

Pocieszam się, ze to chwilowe, tak przy okazji Światowego Dnia Zespołu Downa.

A moja najmłodsza gwiazdeczka? – mam nadzieję, że nie wywoła zazdrości (wcale nie jest taka typowa dla Polaków :lol: ) a raczej nadzieję, że skoro taka Goska, z takimi problemami z mowa, może tyle, to co dopiero pokolenie wychowane na EYE Q!!!! i wzmacniane coraz lepszymi metodami terapii i rehabilitacji.
Rodzice gwiazd i gwiazdeczek – nasze dzieci mogą tak wiele, tylko im na to pozwólmy! Wspieranie rozwoju, ale i luzik, pozwalający na nabijanie (małych i bezpiecznych!!!) guziaczków o samodzielność.
Ale co się będę tu mądrzyć.
I tak najważniejsza jest radość z codziennych obserwacji nie zawsze “po mojej myśli” postępków gwiazdki.
Pozdrawiam wszystkich i życzę samych radości z posiadania dzieci, tych mniej czy bardziej sprawnych.
ps.
ja przy swojej Gosi cofam sie często w … czasy dzieciństwa. I może postronna osoba odbierze to jak … dziecinnienie, ale to super uczucie. Nauczyć sie na stare lata cieszyć życiem i tym, co niesie.