Komentarze do: Między litością dla “chorego dziecka” a obojętnością dla “chorego dorosłego”

Autor: Monika

Monika — Thu, 24 Aug 2017 23:01:47 +0000

Panie Jarku pisze projekt by nasze dzieci przygotowywany się lepiej do życia .Narazie tyle mogę zrobić dla mojej Zosi.Jezeli przejdzie działam dalej by miała gdzie spędzić dorosłość.Brakuje mi jednak Polskich danych statystycznych Osób z autyzmem lub z ZD gdzie można je jeszcze szukać?

Autor: Piotr II

Piotr II — Tue, 22 Aug 2017 14:05:36 +0000

Czekam zatem cierpliwie Jarku. A jak działałeś dotychczas? Wszystko wywalczyłeś sam pod marką “Jarek Pieniak” czy przy wsparciu stowarzyszeń, itp.?

Autor: Can

Can — Sat, 19 Aug 2017 16:50:29 +0000

Mama nie należy wierzyć politykom. Jeżeli ma to ocieplić jego wizerunek to będzie ten temat rozwijał. 9 lat temu spotkałem Dinkę z Chorwacji. Opowiedziała mi wtedy, że dopóki vicepremierem nie została mama chłopaka z ZD nie dało się wokół edukacji osób z ZD nic zrobić. Potem nagle przez 5 lat było można dużo. Od pewnego czasu zabrakło MAMY VICEPREMIER i znów się nie da. Ja nie wierzę że Patryk Jaki i 6 PISowskich rodziców dzieci z ZD są w stanie cokolwiek zrobić bo mijają 2 lata i tylko mówią o miłości i zakazie aborcji. Edukacja krok wstecz, służba zdrowia i orzecznictwo duży krok wstecz a wsparcie społecznie nie istnieje.

Autor: Can

Can — Sat, 19 Aug 2017 07:54:57 +0000

Niemalże od 7 lat to robię “zżynając” najlepsze rozwiązania z całego świata, zatem przygotuję to jeszcze raz, już niedługo.

Autor: mama

mama — Fri, 18 Aug 2017 10:58:28 +0000

Pan Patryk Jaki jest rodzicem synka z ZD, ostatnio wypowiadał się w sprawie szczepień i dyskryminacji dzieci w naszym kraju w odniesieniu do kalendarza szczepień w krajach zachodnich. Jakieś światełko…?

Niby są domy pomocy społecznej, niby spółdzielnie socjalne…..ale jeśli to spółdzielnie są w dużych miastach a DPS-y są w moim odczuciu ostatecznością – w razie śmierci opiekunów :(

Autor: mama

mama — Fri, 18 Aug 2017 10:52:50 +0000

To prawda, dzieciom trzeba stawiać wyzwania, otwierać na nowe doświadczenia, ja przy synku-autystyku uświadomiłam sobie że to moje lęki ograniczają go najbardziej, lęk o zdrowie, lęk o odrzucenie przez innych…
Synek nauczył się jeździć na elektrycznej deskorolce! ja jestem w szoku, ale dumna i ogromnie wdzięczna mężowi, że nie odpuszcza, że daje mu kolejne cele!

Autor: Piotr II

Piotr II — Fri, 18 Aug 2017 07:13:30 +0000

No cóż – nie propagowałem swoim wpisem ani bezczynnego czekania ani bezrefleksyjnej miłości do własnych dzieci. Napisz mi proszę jakie widzisz rozwiązania dla dorosłych dzieci z ZD – całkowicie wizjonersko w oderwaniu od możliwości i finansów naszego kraju?

Autor: Can

Can — Fri, 18 Aug 2017 06:35:22 +0000

Gdy wczoraj schodziliśmy z wysokich gór mijaliśmy kobietę z 2 córkami Wyraźnie chciała rozmawiać o Jaśku. Okazało się że nie mogła uwierzyć, że osoba z ZD może chodzić po alpejskich wierzchołkach i to z taką sprawnością…okazało się że swoją córkę z ZD zostawiła na dole … wtedy zrozumiałem po raz kolejny, że polityka miłości wobec osób z ZD preferowana przez wszystkich “współczujących i kochających” zamyka nam MOŻLIWOŚCI jakie osoby z ZD mogą wykorzystać. My rodzice ulegając temu nie podejmujemy wyzwań, racjonalnych działań, które z automatu wdrażamy u naszych pozostałych dzieci.
Wczoraj Jasiek przepytał wszystkich na szlaku: WHAT’S YOUR NAME budząc kompletne zaskoczenie przedstawiając się i witając przy okazji. No i te miejsce robiło wrażenie, że tam weszliśmy i on był pierwszy kierując autystycznym bratem.

Autor: Can

Can — Fri, 18 Aug 2017 06:24:03 +0000

Piotr problem jest w tym, że wszyscy skupiają się na czekaniu i nic nie robieniu. Gdy skończy się edukacja dziecka i stanie się dorosłym stajesz przed ścianą i żałujesz że nic nie robiłeś. Nie ma w Polsce polityka, który mógłby zrobić coś za Ciebie i zbudować system opieki. Stąd nie skupiajmy się na miłości a może na długoterminowym wsparciu w zakresie EDUKACJI jak LIFE program w USA, mieszkaniach jak to jest w Niemczech i pracy jak próbuje to cały świat ze słabym skutkiem. Gdy to będzie celem naszym dziś jutro będzie lepsze.

Autor: Piotr II

Piotr II — Thu, 17 Aug 2017 06:24:31 +0000

Nie martw się przyszłością Jarku. Nie wiesz co będzie jutro a co dopiero za X lat.
Pracujmy cały czas aby naszym dzieciom (czy to małym czy już dorosłym) było coraz lepiej w przyszłość ale niech nas nie wyniszcza ciągła niepewność o to co będzie jutro.