Ale jak osiągnąć ten “cel”, o którym mówisz? Powiedziałeś kiedyś na naszym wspólnym spotkaniu organizowanym w ramach Stowarzyszenia bardzo mądre z perspektywy czasu dla mnie słowa, które na pewno przybliżyły nas do tego celu – “Zmieniajcie często terapeutów i nie bójcie się tego”. Zapamiętałem to i zacząłem stosować, choć wcześniej obawiałem się takich zmian i rewolucji. Teraz wiem, że zbyt wielu terapeutów podchodzi do naszych dzieci szablonowo bez oglądania się na ich potencjał w danych dziedzinach, co nie przybliża nas do “celu” – pierwszy z brzegu przykład – Ania ma 17 miesięcy, w dalszym ciągu nie raczkuje mimo intensywnego Bobatha od 3 miesiąca życia. Powód? bardzo słabe napięcie mięśniowe w nóżkach, mimo mocnej “góry”. Wdrożyliśmy nasz pomysł na jej dalszą rehabilitację będący połączeniem najprostszych terapii prowadzonej przez dwóch różnych specjalistów równolegle. Efekt jest natychmiastowy – po tygodniu Anka zadziera zad do góry, po trzech foczy, po miesiącu udaje się jej już podnieść na czworakach – napięcie w nóżkach znacząco się poprawia.

Po co w ogóle to piszę? Zdałem sobie sprawę, że nasze dzieci nie mają zbyt wiele czasu i niewłaściwie dobrana rehabilitacja czy zajęcia, które nic nowego nie wnoszą a są “odbębniane” dla samego obowiązku rehabilitacji, to tak naprawdę nie tylko strata naszych pieniędzy ale i czasu naszych dzieci, które przecież mają go mało i powinny być rehabilitowane najefektywniej już od pierwszych miesięcy! Trzeba patrzeć na “cel”!
Nie zamierzam nikogo polecać ani odradzać, gdyż dla naszej Anki pewne zajęcia mogą być zbędne a terapeuta beznadziejny lecz być może uda mu się o wiele lepiej dotrzeć do innego dziecka. Widzę jednak, że wszyscy zwracają uwagę na konieczność rehabilitacji ale tak naprawdę niewiele mówi się o jej jakości i zwiększeniu jej efektywności. U nas doszło do absurdu, gdy w pewnym momencie okazało się, że Ania ma 12 różnych zajęć tygodniowo – zaczynamy jednak drogą selekcji powoli zamieniać ilość na jakość – zostawiamy najbardziej efektywne zajęcia, rezygnujemy z tych, które naszym zdaniem nie są odpowiednie dla Ani i cały czas szukamy nowych. Trochę emocjonalny wpis ale ku zadumie innym rodzicom… ;)