Komentarze do: Mój Syn, mój Mistrz.

Autor: Tata Kuby

Tata Kuby — Tue, 10 Aug 2010 04:54:20 +0000

Witam,
Również, z synem prawie codziennie chodzę na spacery, lub jakieś imprezy, jeździmy na rowerach, biegamy, chodzimy na mecze. W naszym środowisku staliśmmy się “publiczni”. Często zastanawiam się nad tym, dlaczego tak mało niepełnosprawnych ludzi jest widocznych na ulicach. Powinni oni być zwykłą częścią społeczeństwa. Nie potrzebne będą wtedy takie pojęcia jak tolerancja, lub akceptacja. Oczekujemy, aby społeczeństwo polskie było lepsze w relacjach z niepełnosprawnymi, a my sami nie chcemy pokazać ich świata ludziom.
Zauważmy również, ze ludzie z ZD, zauważają się na ulicy, witają, nawiązują kontakty. Oni wiedzą, że są jak to nazwano w artykule nienormalni. Nie musimy im tego uświadamiać, jeżeli nie pytają.
Tata Kuby

Autor: basia

basia — Tue, 10 Aug 2010 04:29:10 +0000

Nasze dzieci są wyjątkowe i przez to my też tacy jesteśmy:)
Nie potrzeba nam wcale “Werther’s Original”… by stać się kimś wyjątkowym, hmmmm
To dla tych, co lubią pośmiać się z cienkich reklam w tv:)

Autor: trigo

trigo — Mon, 09 Aug 2010 10:00:47 +0000

[quote]Życie Francesca Torrebadelli mogło być szare, nudne, wypełnione rutynowymi zajęciami. Aż nagle na świat przyszedł jego cudowny syn Marcelli[/quote] – koniec cytatu. Kurcze, ten scenariusz coś mi przypomina, tylko płeć obsady pomylona ;-)
No oczywiście nie porównuję się do bohatera artykułu, ale co prawda to prawa: życie nabrało barw i dzięki Gosi właściwie wszystko się w nim zmieniło. Lekko nie jest, ale jest … fascynująco.