Komentarze do: Nic nie dzieje się przez przypadek czyli kiedy zespół Downa jest czymś oczywistym u dziecka.

Autor: Can

Can — Tue, 18 Jul 2017 05:01:38 +0000

Pisząc te słowa zastanawiałem się nad czynnikami inicjującymi zmianę poczucia własnej wartości przez osobę z ZD. Czynniki jak RODZICE, RODZEŃŚTWO, KOLEDZY I OTOCZENIE są kluczowe do kształtowania tożsamości dziecka z ZD. W tej pierwszej części mojej wypowiedzi popełniłem jeden błąd: założyłem, że rówieśnicy są w tym samym wieku co Janek w jego klasie i to jest błąd. Oni mają najczęściej 2 lata mniej stąd oni wiedzą czym jest ZD mając już 7 lat, gdyż to czyni dobry nauczyciel prezentując kolegę w klasie. Natomiast nie zmieniam swojego zdania w kontekście, że DEFINICJA ZESPOŁU DOWNA W TAKICH RODZINACH JAK MOJA MOŻE BYĆ GŁÓWNIE UKSZTAŁTOWANA PRZEZ RODZICÓW, w zależności od kontekstu sytuacji. Co do kolegów…to napiszę jak to wygląda już za chwilę.

Autor: kasia

kasia — Mon, 17 Jul 2017 13:35:31 +0000

Wnioskuje, że Janek nie przebywa jednak stale z osobami z zd, co może potwierdzać tezę, że nie zdaje sobie sprawy ze jest osoba z trisomia. Natomiast moj brat nie chodził wtedy jeszcze do szkoły, nie miał styczności z innymi osobami, dlatego po kilkunastu latach nadal się zastanawiam, skąd i od kiedy wie:)

Autor: Can

Can — Mon, 17 Jul 2017 10:10:13 +0000

Bardzo dobre pytanie, ale które nakazuje tak postawić problem: czy jeżeli przebywasz stale z osobami podobnymi do Ciebie i nagle taką spotykasz gdzieś, to nie jest to naturalne że witasz się z nią i traktujesz jak wieloletniego przyjaciela? Dawno bardz dawno temu, gdy byłem zagranicą drugiego Polaka zawsze się wręcz poszukiwało by czuć się lepiej. Mówił tak jak ja, myślał jak ja, ale czy było to istotne jak się nazywał i czy był Polakiem? Według mnie nie. Najważniejsze że rozumieliśmy się.

Autor: kasia

kasia — Mon, 17 Jul 2017 07:44:00 +0000

Ale skąd wiadomo,że Janek nie jest świadomy tego, że ma ZD?
Moi rodzice przyjęli podobną strategię nie przyklejania łatki bratu, natomiast jakie było moje zdziwienie, ktiedy jako kilkuletni chłopiec (młodszy od Janka!) przebiegł kilkaset metrów na plaży, żeby przywitać się z innym, nieznanym dotąd chłopcem, także z Zd.