Autor: Dorota

Dorota — Thu, 16 Jul 2020 08:45:17 +0000

Mieszkam puki co w UK i wielokulturowość, roznice religijne, itd sa tutaj na porzadku dziennym. Nie moge powiedziec ze tutaj uczylismy sie tolerancji i akceptacji- bo mysle że ja wynioslam to zdomu a moje dzieci sa tego przez nas nauczone. Niemniej jednak mam porównanie jak wyglada wsparcie dla dziecka z ZD a mamy prawie 4 miesiecznego synka. Jesli chodzi o pomoc finansową od panstwa to przynajmniej do roku życia dziecka pomoc żadna, jesli chodzi o pomoc medyczną to poza sprawdzeniem serduszka sluchu i podstawowego badania krwi niema żadnych dodatkowych zajęć, terapi itp. Lekarz pediatra od urodzenia synka nawet go nie widzial, nie oddzwania od 3 miesięcy chociaż listy przychodzą ze sie skontaktuje, brak fizjoterapi bo dziecko z ZD do min roku sie rozwija jak każde inne dziecko, niema innych terapeutow dostepnych. Mogłabym dużo jeszcze pisać Gdyby nie ta strona oraz rady Jarka nie wiedzialabym co muszę robić , co podawac i tak dalej. Gdy mowie pielegniarce srodowiskowej o czwiczeniach które robię z synem to ze zdziwieniem kwestionuje je mówiąc że to moze być niebezpieczne. A robię podstawowe czwiczenia które sugeruje mi terapeutka z Polski z ogromnym doswiadczeniem zawodowym.
W szpitalu nastepnego dnia jak moj synek sie urodzil, pielegniarka spojrzala na niego mowiac “jakie cudowne malenstwo, szkoda ze bedzie w szkole przesladowany”
Wszedzie dobrze gdzie nas niema.
Myślimy o powrocie do polski ale wiem ze jesli chodzi o tolerancje, akceptacje i wsparcie jeszcze dużo nam jako krajowi brakuje ale my jako rodzice musimy zmieniac te stereotypy. Byc może nasze dzieci nie doświadcza tych zmian w pełni ale kolejni rodzice i dzieci beda mieć łatwiej.

Komentarze do: “Niezależnie od tego, jaki mamy kolor skór, kogo popieramy i kogo kochamy. Wszyscy jesteśmy równi. Wszyscy jesteśmy równi, nikt nie zasługuje na to, by być obiektem nienawiści.”

Autor: Dorota