Komentarze do: Pytania po spotkaniu w Krakowie w sprawie ZESPOŁU DOWNA

Autor: Ela

Ela — Thu, 27 Oct 2011 06:59:59 +0000

To prawda fluoksetyna jest lekiem starej generacji. Jeśli chodzi o skuteczność antydepresyjną to tak jak przypadku innych antydepresantów część pacjentów nie reaguje, i to jest ogólnie problem leków przeciwdepresyjnych. Wystarczy jednak wrzucić w PubMed hasło fluoksetyna i zobaczyć chociażby ile jest publikacji z 2011. Prowadzi się badania dotyczące łączenia antydepresantów np. z kurkumą, w celu zwiększenia grupy pacjentów reagujących na leczenie. W przypadku ZD nie chodzi jednak o działanie antydepresyjne, w grę wchodzą inne mechanizmy.
To że fluoksetyna jest starym lekiem daję jednak przewagę nad innymi lekami – bardzo dobrze poznany jest profil bezpieczeństwa – jest to lek bezpieczny.

Autor: groszek

groszek — Wed, 26 Oct 2011 18:23:32 +0000

Pytałam zaprzyjaźnionego lekarza o prozak.Powiedział, że jest to lek starej generacji i właściwie o skuteczności _witamin.Ponoć w Stanach od niego się odchodzi…
I żebym nie miała nadziei,do tego typu leków muszę szukać neurologa.

Autor: Ela

Ela — Wed, 26 Oct 2011 11:23:47 +0000

-czy dotychczasowe działania to już leczenie??
z medycznego punktu to już leczenie -leczenie objawowe, i raczej zawsze będzie objawowe w przypadku ZD. Nie zlikwidujemy/zablokujemy dodatkowego chromosomu w każdej komórce organizmu (w świetle obecnego stanu nauki terapia genowa nie daje takiej możliwości). Żeby takie działania zyskały status oficjalnego leczenia, niestety wymagane są badania spełniające wyśrubowane kryteria, prowadzone na dużej grupie osób. Z drugiej strony medycyna posługuje się pojęciem “case study” – badanie przypadku konkretnego pacjenta. I mogę powiedzieć, że Łukasz jest typowym przykładem “case study”. Suplementowany i leczony jest od wiosny. Dostaje zieloną hebratę, kurkumę, Ginkgo biloba, fluoksetynę i DHA. Zdecydowanie to wszystko dało nam szansę przeniesienia Łukasza ze szkoły specjalnej do szkoły masowej, w której całkiem nieźle sobie radzi. Szkoda, że nie udało nam się znaleźć lekarza, który chciałby się zająć opisywaniem takich “case study”, których Jarek zna więcej, dałoby to szanse na rozpoczęcie dyskusji z lekarzami, że jednak warto się zainteresować. Z kolei o leczeniu lekarze boją się mówić, ponieważ grozi im odpowiedzialność prawna, za wykraczanie poza oficjalnie określone standardy postępowania. I kóło się zamyka, jeśli lekarze się boją i nie wierzą – to i rodzice mają wątpliwości i obawy – bo kogo się radzić jak nie lekarza w sprawie zdrowia dziecka.