Autor: Can

Can — Mon, 20 Nov 2017 10:05:50 +0000

Ten tekst nie jest o polityce, a jedynie cytaty z niej wyciągnięte są bazą dla mojego myślenia. O tym wszystkim myślałem już od miesięcy i szukałem sposobu, by pokazać to jak najlepiej. Przypadek pomaga: 7 maili+2 artykuły w gazetach na ten temat, które miały to jedno zdanie, ten stereotyp…i zauważcie nie atakuję ludzi, atakuję to jak “zaraźlwe” złe myślenie trwa w nas wszystkich. Jak jest przekazywane z pokolenia na pokolenie i wszyscy to wiemy, a boimy się powiedzieć, że powinno być inaczej, bo jest inaczej.

Autor: Mama Paulinki

Mama Paulinki — Mon, 20 Nov 2017 08:55:30 +0000

W 100% zgadzam się z tym tekstem. Gdy urodziłam Madzie z zespołem Downa przeszłam drogę, jaką przechodzi chyba każdy z nas – żałobę i euforię. Żałobę po zdrowym dziecku i po chwili euforię, że moje dziecko osiągnie więcej, będzie inne, że pokażemy światu ile osiągnąć potrafi dziecko z zd. Jedno i drugie trwało u mnie krótko, bo Madzia miała ciężka wadę serca i odeszła w wieku 10 miesięcy.
Szczęśliwym zrządzeniem losu jest ze mną Paulinka. Ma zd i 9 lat. W styczniu minie 6 lat jak jesteśmy razem. Ma za sobą ciężkie przeżycia. Rozwój, jak na to co przeszła i z iloma wadami towarzyszącymi się zmaga, oceniam jako dobry. Nie pisze, nie czyta, słabo mówi. A jednak dla mnie to bardzo, bardzo dużo. Bo sama je, korzysta z toalety, dojeżdża busem do szkoły, którą uwielbia, dogaduje się że zdrowym bratem, potrafi zachować się w sklepie, przychodni, muzeum…
O zd Madzi nie wiedziałam w ciąży, jak na wielu innych rodziców spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. A Paula jest świadomym wyborem (jeśli tak to można nazwać), bo doskonale zdawałam sobie sprawę jak obciążone i zaniedbane dziecko pokochałam. Ale czasem zastanawiam się, czy gdyby żyła Madzia, to miałabym tyle pokory i akceptacji do zd co w przypadku Pauliny? Mimo, że w wieku 3 lat była na etapie dziecka kilkumiesiecznego, to nie jeździłam z rehabilitacji na rehabilitację. Świadomie ograniczyłam to do niezbędnego minimum, bo czułam, że ona potrzebuje przede wszystkim tego, czego na starcie nie miała – miłości, troski, opieki, rodzicielskiego ciepła. Domu. Może to źle, może coś przegapiłam, ale nie żałuję. Może to efekt doświadczenia z Madzia, że życie ulotne jest i kruche, może to, że Paula pojawiła się u mnie świadomie, ale na pewno mam teraz znacznie więcej tej pokory i akceptacji sytuacji niż kiedyś.
Staram się rozumieć “świeżo upieczonych” rodziców. Też kiedyś przez chwilę czułam się kolejno – zdruzgotana, przerażona, potem pewna siebie, wybrana przez Boga ect. Ale obserwuję też wielu znajomych, którzy bardzo zatracają się w swojej żałobie po zdrowym dziecku, albo w przeświadczeniu, że ich dziecko będzie lepsze… I jak nadzieja jest czymś niesłychanie ważnym, tak ważne jest by szła w parze z realizmem i akceptacją odmienności dziecka. Bo bez tego w pewnej chwili przyjdzie mniejsze lub większe rozczarowanie.

Komentarze do: Rodzicielskie “kłamstwa”.

Autor: Can

Autor: Mama Paulinki