Komentarze do: Sigur Ros/Sven-G-Englar, prawda że to nikomu nic nie mówi? Będzie, jak zobaczy:)

Autor: Jarek

Jarek — Sat, 23 Jan 2010 11:59:58 +0000

A mi się podoba, a o gustach to już Rzymianie sugerowali by nie dyskutować:)

Autor: Agnieszka

Agnieszka — Fri, 22 Jan 2010 23:08:31 +0000

Oj chyba zaskoczę Was, ale mnie to znudziło. Jest pretensjonalne, a jedyna prawdziwa tam rzecz to pocałunek. Inna sprawa, że muzyka z syntezatora i latającymi pętlami “It’s you” jest bardzo na czasie. Wolę blues, który różnicuje napięcia, wygrywa ciszą, a nie monotonią. Gdzieś coś musi się dziać, albo w obrazie, albo w dźwięku. jak np. “koyaanisqatsi” Godfreya Reggio? Albo muzyka Wima Mertensa w “Brzuchu architekta” (pozorna monotonia)

Autor: Grzegorz

Grzegorz — Fri, 22 Jan 2010 21:16:59 +0000

Pierwsze wrażenie: niesamowite zestawienie osób, muzyki i miejsca.
Wszystko do siebie pasuje. A co najważniejsze budzi ciepłe uczucia i dało mi jakiś optymizm.
Perełka.

Autor: Albert

Albert — Fri, 22 Jan 2010 10:18:46 +0000

Piekny film, piękna muzyka i ten pocałunek. Mam jedną płytę Sigur Ros – w sumie ta muzyka z Islandii jest taka nastrojowa, z taką głębią, a teraz słuchając ją i będąc zarazem ojcem dziecka z ZD skłanie mnie do wielu refleksji.