Na mnie największe wrażenie w Praterze zrobił nie, sztandarowy, Diabelski Młyn, tylko (na zdjęciu pod nim) olbrzymia wieża, na której szczyt (straszliwie wysoko) podciągani są ludzie, zapięci w uprzęże (jak asekuracja przy pracach na wysokości) i tam kręcą się w powietrzu, jak na karuzeli. Masssssakraaaaaa! Będąc pod spodem, uciekłam stamtąd najszybciej, jak mogłam.
Acha, tam właśnie znalazłam nowiutkiego, małego, czerwonego słonika-maskotkę, który jest teraz niezwykłą pamiątką z Wiednia. Niewykluczone, że on właśnie spadł z nieba:))