Dostałem tego newsa z Irlandii z takim dopiskiem: “Popatrz w Irlandii też biorą przykład z Ameryki!”

Patrzę na Małą i nie wierzę, że znamy się już z tak 3 miesiące…ale w końcu się zobaczyliśmy. Witam Ciebie!

Gdy zacząłem pisać o zespole Downa w 2008 roku w mojej głowie było tylko jedno: dzielić się wiedzą ze wszystkimi. Chciałem dać ją lekarzom, terapeutom. Do 2012 roku miałem takich spotkań ponad 50. Potem 3 projekty medyczne z których nic nie wyszło…i teraz kolejna ankieta, która ma zrealizować niby przy okazji inne cele niż te […]

Nie każdemu podobają się moje poglądy i to rozumiem. Co 3 miesiące z kalendarzem w ręku pojawia się pytanie: po co to piszę i dla kogo. Jak zawsze odpowiadam: robię to dla siebie a jak ktoś skorzysta przy okazji to będę się cieszył.

Miłka i Ela podkreślają wciąż, że powinniśmy uczyć lekarzy, powinniśmy w nich inwestować, bo to jest gwarant lepszego funkcjonowania naszych dzieci. Z tego też powodu odbyła się konferencja w Poznaniu. Ja jednak postawię inną tezę?

Zawsze wiedziałem, co w pierwszej kolejności powinienem życzyć rodzicom takim samym jak my…nigdy nie miałem pewności, co jest najważniejsze. Dopiero teraz rozumiem, jak ważne jest to, jak jest unikatowe i jak ważne!

Dziękuję Wam za wszystkie najlepsze życzenia. Dziękuję bardzo i życzę Wam byście mieli dużo cierpliwości do Nowego Roku i byli wciąż sobą.

Lekcja z tego roku: rodzice zawsze szukają rozwiązania…i są za to karani. przez tych którzy w tym kierunku nic nie robią i nazywają się “specjalistami”.

Ewo po pierwsze tą stronę nie odwiedzają tylko rodzice dzieci niepełnosprawnych. Po drugie Twoje pytanie w szerokim rozumieniu jego wskazuje, że to jest niepotrzebne by zajmować się leczeniem, metylacją dzieci niepełnosprawnych, skoro i tak będą niepełnosprawne. Ewo, metylacja jest procesem istotnym dla każdego z nas, czyli rodziców dzieci niepełnosprawnych także. Chcę by ludzie wiedzieli co […]

Wciąż żyjemy w świeci dogmatyzmu wykluczającego nasze dzieci z zespołem Downa z ludzkości. “Wielcy profesjonaliści” wciąż mówią o “amatorskim działaniu medycznym” rodziców…a zapominają, że ich tam nie ma, bo tego nie chcą i wykluczają…

Ten rok zdominowały uczucia. Nawet te najlepsze mogą prowadzić do wypaczeń.

Nie umiem inaczej powiedzieć: w tym roku “towarzyszyłem” 9 dzieciom z zespołem Downa w ich wędrówce do życia. Chcę Wam Rodzicom wszystkim za ten czas wspólny podziękować  i oczywiście życzenia.

Jakie niezwykłe życzenie bym miał dla Was na Nowy Rok? Długo myślałem i zdecydowałem się na te.

Nic tak bardziej nie cieszy, jak …niespodzianka. Dziękuję Kasi za niespodziankę bardzo.

Dziękuję szczególnie Krzysiowi i jego Rodzinie za tą kartkę. Piękna jest Zosia.

Dziękuję Karolinie za to super fajne zdjęcie…córek.

Dawno nie czytałem tak prawdziwego artykułu o tym jak wygląda rodzina czekająca na dziecko…Pisanie prawdy jest niemodne, więc tym bardziej się cieszę że ktoś na to się zdecydował.

Wydaje się, ze najłatwiejsze w życiu osoby z zespołem Downa są zakup …tylko nie ubrań. My w pewien sposób zostaliśmy przyzwyczajenie i wytrenowani przez Tereskę, ale większość z rodziców może się zdziwić, gdy od 4 roku próbują kupić jakieś ciuchy a to nie gra.

Biorąc pod uwagę to co ostatnio opisywałem, doskonałość ruchu, jego płynność jest wyznacznikiem ciężkiej pracy i niezwykłego fizycznego rozwoju osoby z ZD. Stąd Jaśka karate…a dla Evana gimnastyka.

Oglądałem ten film kilka razy i za każdym razem robił na mnie wrażenie. Duże wrażenie.