Myślałem, że nie będzie tego, a jednak jest. Reklama w jednym z najważniejszych okresach zakupowych-świątecznych. Popatrzcie na tą historię, w końcu warto by to samo robić w Polsce.

Poznaliśmy się już ponad 7,5,4 miesięcy temu. Za każdym razem był ten sam powód: JESTEM W CIĄŻY. BĘDĘ MIEĆ DZIECKO Z ZESPOŁEM DOWNA. Wszystkie już urodziłyście i to jest fantastyczne!

Trochę Pani Paulina z Kauflandu mnie zaskoczyła dziś. Gdyby była w moim wieku…nie zaskoczyło by mnie takie myślenie, ale jest w wieku mojego najstarszego syna.

To zdjęcie jest ciepłe, spokojne i fajne…jak Święta, które mogą być ciepłe, spokojne i fajne. Jasiek wygląda bardzo dystyngowanie na te Święta

Dziękuję Ani za optymizm na zdjęciu i polecam konkurs fotograficzny bo może się udać.

Konkurs organizowany przez Down’s Syndrome Association z Wielkiej Brytanii pod nazwą “My Perspective” czyli moja perspektywa cieszy się dużą popularnością na całym świecie. Z Polski nie wpływa zbyt dużo zdjęć, ale być może patrząc na Wasze fotografie warto by było je podesłać tam.

Podobają mi się proste fajne zabawy Jadzi z Tobiaszem. Z pewnością do powtórzenia!

To mi zostanie po tym jak oglądnąłem filmik Basi. Uśmiałem się też trochę, nie powiem.Dziękuję Basiu.

Ameryka przełamywała bariery. Stąd dowiadywaliśmy się, że osoby z ZD mogą żyć dłużej, mieszkać razem, pracować. Jest to przykład pokazujący, jak wiele Polskę różni od tego co powinniśmy uznawać za normalne. Kolejny pracownik z ZD świętuje w USA 25 lat pracy i to w jednej firmie.

O tym, że osoba z zespołem Downa może być szczęśliwa w związku już wiemy, gdyż cała generacja 20-30 latków po prostu kocha.

Lubię te zdjęcia. Są tematyczne, “normalne”, naturalne i przez to bardzo ładne. Dziękuję Alinie za tą sesję!

Pisałem dużo na ten temat, a wciąż muszę więcej na to wygląda. Tym razem może krótko: ABORCJĘ WYKONUJE SIĘ ZE STRACHU PRZED PRZYSZŁOŚCIĄ i to jest normalne w społeczeństwie pełnym uprzedzeniem wobec każdej inności. Nieprawdaż?

Nie wiem jak Basia to robi, ale na mnie robi to duże wrażenie. Dziękuję.

Lubię takie zdjęcia jak te…bardzo dziękuję…nie ma jak miłość do młodszego brata

Zaintrygował Was proces “oswajania” autyzmu Kamila przez Jaśka z zespołem Downa. Podobał się Wam…niestety nie jest to tak piękne jak widać na zdjęciach z gór. Zatem odpowiadam na pytanie: Czy osoba z zespołem Downa może żyć z osobą z autyzmem? Czy osoba z zespołem Downa może uzyskać coś od osoby z autyzmem i vice versa?

Najsilniejsza strona dziecka z zespołem Downa to KOPIOWANIE. Jeżeli pokażemy coś, wytłumaczymy, że jest to istotne, możemy spodziewać się sukcesu.

Przerażenie mnie ogarnia jak się dowiaduję, że Wasze dzieci nic w domu nie robią, mają wszystko podawane pod nos…tytułem ich ZD, niepełnosprawności. Z tej perspektywy jestem za tym, by “zlikwidować” niepełnosprawność. Sami czynimy z naszych dzieci, takimi jakimi ich nie chcemy widzieć.

Polecam oglądnijcie jak wszyscy mogą dobrze się bawić.

Na koniec tygodnia, trochę “Światowego …” humoru.

Dzięki Monice mogłem przeczytać ten krótki tekst. Podnosi on w istocie jedno pytanie: dlaczego to co się leczy w jednych chorobach, problemach, w zespole Downa jest nieuleczalne, nie jest przedmiotem badań, nie jest przedmiotem zainteresowania by było leczone. Kolejne dobre pytania, które stawiają jednoznaczne pytanie lekarzom/naukowcom: Dlaczego w przypadku zespołu Downa działają wbrew przysiędze Hipokratesa?