Kolejny wpis od Dominika, starszego brata.

Mam słabość do Jaśków i ich uśmiechów od jakiś 10 lat. Uwielbiam takie na początek tygodnia w szczególności. Dzięki rodzicom Jaśka za te zdjęcie.

Dziękuję za kolejne zdjęcie, tym razem osoby która wyraźnie chciała wyjść…

Włączenie i akceptacja jeżeli idą od władzy, od sejmu dają przykład dla całego społeczeństwa. To jest jednak możliwe … nie w Polsce.

…Julkę. I znów fajne zdjęcie. Nie wiem czy pamiętacie jak 7 lat temu robiliśmy portrety na plakacie naszych dzieci…był tak słodkie i fajne jak Julka. Może jeszcze do tego kiedyś wrócimy…a dziś WITAM Julkę!

Pamiętam to było już 6 lat temu, gdy Cora pokazywała mi film z Portugalii uczący używania prezerwatywy, mówiący o jego konsekwencjach, a adresowany był do osób z ZD. Wciąż u nas za mało się o tym mówi stąd z moim zainteresowaniem spotkał się artykuł z Wysokich Obcasów na ten temat. Polecam go i Wam.

Kolejna odsłona od Dominika.

Dziękuję Eli za te zdjęcie i za pozdrowienia z fajnego miasta.

Dzięki Łucji możemy popatrzeć na jeszcze inny koncept zespołu Downa, jego odbioru. Dziękuję Ci za to.

Tego mi brakowało Agata. Bardzo dobry tekst i dobrze “bijący po pysku”. Polecam Wam najnowszy wpis Agaty, którego ja bym tak nigdy nie umiał napisać…ja złamał bym konwenanse po prostu .

Ciepły uśmiech, fajne intrygujące spojrzenie. Kolejne, nasze dziecko z zespołem…dziękuję Michał.

Tak czytając list do córki zastanawiałem się czy jestem w stanie napisać taki list do moich synów. 3 synów. I postanowiłem, że napiszę.

Gdy pisałem o tym wydarzeniu we wrześniu ubiegłego roku, przeszło obok nas…ten list. Dziś ktoś pięknie to przetłumaczył i możemy wrócić do tego wydarzenia jeszcze raz. List do córki.

Dostałem kolejną serię przepięknych zdjęć Waszych dzieci i będę je umieszczał na stronie, bo są po prostu niesamowite. I patrząc na te dzisiejsze od Basi, cieszę się że nie mam córki. Jasiek jest rozpieszczony przeze mnie, a co by było, gdyby te piękne oczy raz patrzyły na mnie, a potem rzucały błyskawice…oj.

Dostałem link do blogu. Zostałem poproszony o przeczytanie go. Potem o możliwość podzielenia się z Wami jego treścią. I robię to.”Szczerze mówiąc do dzisiaj nie przeczytałem żadnej książki, artykułu o dziecku z Zespołem Downa – życie mnie nauczyło! Jedyny nauczyciel, który daje swobodę, a jednocześnie uciska na nerwy kiedy robisz coś źle.”

Hiba Al Sharfa jest mi znanym trzecim nauczycielem z zespołem Downa. Jak mówi:”…marzyłam by uczyć dzieci całe moje życie, dzisiaj jest to możliwe.” Uczy w ośrodku w Gazie, dzieci które tego wymagają i oczekują. Jestem mocno zbudowany tym faktem i chciałem Wam o tym napisać.

Dla wielu brzmi to niewiarygodnie, gdyż osoby z ZD zaczynają się pojawiac “wszędzie”…ale czy to źle, czy to przesada? Musimy mówić o naszych dzieciach i bliskich tak często i pozytywnie jak to jest możliwe, nawet przy takiej okazji jak ta. Miss Ameryka…zapraszam. Historia dla mnie niesamowita.

Pisałem o Katie, która bierze udział w kampanii reklamowej typowo urodowego produktu. Ja z jej kampani zapamiętam przede wszystkim te zdanie:” Ludzie z niepełnosprawnościami mają swoje możliwości, tak jak ja je mam.” I niech będzie, że FEARLESS znaczy nieulękły, to brzmi dobrze jak na kosmetyk.

Po tak ciężkim artykule o MAO A, czas na coś fajnego. Cała trójka wygląda superaśnie Ulu. Dzięki za zdjęcie.

Tym żyje dzisiaj nasz Świat. Dziewczynka z ZD miała problem by dostać się do szkoły tańca, dzisiaj po tym wideo nie ma takich juz problemów. Nie dziwię się.