Razem przeciwko samotności!

Nikt się nad tym nie zastanawia, jak samotnym może być osoba z ZD. Samotność zaczyna się w przedszkolu, szkole. O ile po tych ostatnich latach wiele się tutaj mimo wszystko zmieniło, włączenie funkcjonuje i umożliwia wspaniałe funkcjonowanie naszych dzieci, to czas samotności to dorosłość. Spychanie na skraje społeczne, bo jest się niepełnosprawnym, bo się nie mówi, bo być może się nie rozumie, powoduje, że ta samotność zieje pustką i jest uzależniona jedynie od tego czy żyją rodzice, rodzina, dobrzy ludzie. Potem nie ma nic.

Cieszy mnie zatem, że taki temat został poruszony. Chciałbym aby wywołał refleksje i dał nam inną perspektywę niż my sami mamy.

Będę obserwował to co się dzieje w temacie i oczywiście otrzymacie też relację z tego wydarzenia.