“Która metoda daje najlepszy skok rozwojowy dziecku z ZD?”

Po ponad 18 latach życia syna, mogę potwierdzić tylko to co mówię przez te wszystkie lata. Oto kluczowe mechanizmy wsparcia dziecka z ZD w kontekście jego życia, zanim osiągnie dorosłość:

1.Wysokie oczekiwania, dają wysokie efekty. To jest chyba najlepsza metoda na całe życie. Im mniej kwoczyzmu z naszej, rodzicielskiej strony tym lepiej. Im mniej wysługiwania dziecku tym lepiej i to od zawsze. Każde tłumaczenie, że moje dziecko czegoś nie osiągnie, bo ma niepełnosprawność, to początek jego niepełnosprawności.

2.Młodsze rodzeństwo…im więcej tym lepiej. To zabrzmi być może źle, ale młodsze rodzeństwo to najlepszy mechanizm terapeutyczny dla dziecka z ZD. Po pierwsze pozwala na stałe kopiowanie tych elementarnych mechanizmów rozwojowych, w szczególności tego co jest dla niego konieczne: komunikację. Rodzice nie mogą być nadopiekuńczy, bo są inne dzieci, więc ono musi. Daje to taki układ zdarzeń, że jest to najbardziej efektywna terapia jaką znam.

3.Wczesne wspomaganie. Dziecko bez wspomagania i odpowiedniej rehabilitacji ruchowej, logopedycznej nie osiąga tyle ile z tą rehabilitacją.

4.Dziecko aktywne, to dziecko lepiej funkcjonujące. Oczywiście każde dziecko jest inne, gdyż jest tak spersonalizowane jak możliwości jego rodziców…ale musi być aktywne. To jest efekt, który daje niesamowite bodźce rozwojowe i nie jest istotne jaka to aktywność jest.

5.Dobra szkoła, dobre życie. Nic tak nie wspiera rozwoju dziecka jak wspaniała szkoła (jak Janka szkoła SP9 z ulicy Nyskiej i jej Nauczyciele). Nie jest to odkrycie, bo po prostu to widać, jak dziecko się rozwija, jakie ma możliwości, gdy patrzy się na jego szkołę. Jest to krytyczne dla niego.

6.Zainteresowania. To kształtuje się od urodzenia. Jeżeli dziecko z ZD ma zainteresowania, to funkcjonuje lepiej. Ma cel.

7.Wisienka na torcie to …suplementy. Wsparcie metabolizmu koryguje to co jest złe i dziecko może osiągnąć więcej, inaczej i być po prostu zdrowe. Ten efekt jest zazwyczaj niedoceniany, ale po tych 18 latach uważam, że jest tą odrobiną, która zmienia wiele i to na etapie całego życia.