Dziś jak zwykle byliśmy pierwszymi klientami w piekarni, w supermarkecie jednym i drugim. Wszędzie Janek napotykał na jemu życzliwych i znajomych ludzi. Dziś jednak zdarzyło się coś ekstra.

Można podziwiać Janka za wyniki w nauce, ale warto podziwiać go za to, że lubi naukę i szkołę. Traktuje to jako coś dobrego i pozytywnego. Popatrzcie jak Janek uczy się sam angielskiego i niemieckiego. Jest to jego ulubiona domowa aktywność.

Napisałem o Janku bardzo dużo. Pominąłem jeden element, który w sposób niezauważalny wspiera go bardzo mocno. Jego fizyczność, brak nadwagi, wytrzymałość.

Janek. Biorąc pod uwagę moje wpisy możecie sądzić, że Jan jest ponadprzeciętną osobą z zespołem Downa…umie wszystko. Niestety ma problemy z pisaniem i idzie to ciężko, ma problemy z pamięcią krótkoterminową, która nie daje mu szans w pisaniu, odwzorowaniu liter. Matematyka i język polski dla niego to duży problem…ale…

Motywacja jest mechanizmem wspierania rozwoju dziecka. Jego ocenianie jest działaniem motywacyjnym, ale ma też szerszy kontekst: stawia oczekiwania na tle klasy, gdy oceny, ich definiowanie jest dla całej klasy.

Wejście Jasia w społeczność szkolną nie był łatwy. Potwierdziła się jego aspołeczność. Gdy dzieci wychodziły do niego, on uciekał, nie chciał bawić się z nimi. Wciąż wtedy powtarzałem, że najważniejszą kwestią dla dziecka z zespołem Downa jest rodzeństwo młodsze, które nauczy go typowych, często podświadomych zachowań społecznych. Jasiek miał szczęście bo trafił do dobrej klasy, […]

Miałem niezwykłą przyjemność rozmawiać z nauczycielem Jasia w piątek, o jego pracy w szkole, w klasie. O tym jak zmienił się w ciągu ostatnich miesięcy i o tym, co mu dała szkoła, klasa. Postanowiłem tym się z Wami podzielić. Zaczynam od najważniejszego, dobrych nauczycieli w dobrym środowisku szkolnym.

Chciałbym tą drogą podziękować Pani od języka niemieckiego. Wiem jak do nauki potrafi zachęcać i motywować Pani Kasia i Pani Marysia…ale język niemiecki jest zawsze pierwszą książką jak wołamy Jasia, że trzeba odrabiać lekcje.

Ulubione miejsce Jasia, jego szkoła. Nie mógł się doczekać kiedy do niej pójdzie i dziś w końcu zaczyna. Witaj Szkoło!

Pytacie się, czego spodziewam się po Jaśku w kolejnym roku szkolnym. Czego jako rodzice się obawiamy, a w co wierzymy. Odpowiedź z mojej strony chyba jest dość banalna. Ja oczekuję po Jaśku że będzie częścią klasy, będzie miał kolegów i będzie z nimi i z koleżankami umiał wchodzić w relacje. Chyba to jest proste, ale […]

Podczas weekendu poszliśmy w naszym mieście do znanego z dobrego jedzenia baru. Jest to ulubione miejsce studentów z różnych stron świata.

Małgosia tak jak obiecała tak zrobiła. Napisała historię powstania projektu edukacyjnego w Gdańsku i mamy teraz możliwość jej doświadczenia.

Piszę o tym i piszę. Moje obserwacje nagle “weszły” mi do głowy jak Jasiek zaczął chodzić do ostatniej grupy w przedszkolu i trwają do teraz. Widzę, że to nie dzieci odrzucają Jaśka, ale on odsuwa się od nich.

Jak zwykle to był przypadek. Jak zwykle nie widzimy tego co jest tak blisko. Kobas z pewnością szybko by potwierdził, taki Doman to najlepszy…a to był na prawdę przypadek.

Temat jaki poruszyła Paulina w swoim komentarzu jest ciekawy…dla mnie z perspektywy czysto ideologicznej i historycznej…co zawsze mnie prowadzi do jednego wniosku: dawniej dzieciom było łatwiej znaleźć przyjaciela…ale po kolei.

Jeszcze nie dawno nie słyszałem o Panu Marku i Łajsku. Od soboty przeczytałem, co jest możliwe o szkole w Łajsku i tak pomyślałem, że na koniec roku szkolnego warto napisać o tym niezwykłym miejscu…które z pewnością odwiedzę by zobaczyć jak to jest możliwe, by istniało.

Tylko Ameryka potrafi dostarczać takie historie. Ta informacja obiegła świat.Madison Essig jest pierwszą osobą z zespołem Downa, która ukończyła liceum z programem edukacji masowej z oceną 3,7 GPA.

W Gdańsku pierwszy rok trwania projektu zamknięty. Eksperymentalna klasa, wspierana przez Prezydenta Gdańska Piotra Kowalczuka zakończyła rok szkolny. Gratuluję sił i wytrwałości Wam wszystkim!

Koniec roku i jak zwykle podsumowania. Jedno z pytań, bardzo istotnie pobudziło mnie do przemyślenia tematu.

Nie jest to jakaś nowa teoria, to już wiemy. Jednak ta ocena to efekt 25 letniej obserwacji prowadzonej przez Patricka i Rocel Baggot, specjalistów można tak to określić w zespole Downa, na 248 dzieciach z tą wadą genetyczną.