Nadmiar wapnia czy jego złe wchłanianie?

Nie zaskoczył mnie ten raport. Potwierdził też, że nie należy iść schematami, tylko uważnie badać i sprawdzać holistycznie wszystkie problemy. Hiperkalcemia wraca jako temat od blisko 20 lat jak analizuję ten temat. Dzisiaj spotykam się z dużą ilością komentarzy w kontekście opisania kolejnego przypadku. Ponieważ o tym już pisałem w latach poprzednich i tłumaczyłem z czego to się bierze, zacznę po prostu od przypomnienia wniosku i opisu przypadku jaki można znaleźć w raporcie.

https://www.zespoldowna.info/hiperkalcemia-czyli-nadmiar-wapnia-w-organizmie-u-osob-z-zd-zespol-abcd.html

Tak to opisywałem w 2024 roku:

“U dzieci z zespołem Downa wczesne wykrycie hiperkalcemii i wprowadzenie jedzenia/mleka o niskiej zawartości wapnia może zapobiec zachorowalności i śmiertelności. Świadomość i monitorowanie stężenia wapnia w surowicy wraz z rutynowymi badaniami czynności tarczycy u dzieci z zespołem Downa byłoby ważne w zapobieganiu takim zdarzeniom.”

Drugim wnioskiem był fakt, że w ZD hiperkalcemia jest praktycznie pomijana jako możliwość błędów metabolicznych. Obecnie to się zmienia tytułem częstotliwości występowania/diagnozowania tego problemu. Nazwano go także jako ABCD syndrome, czyli zespół ABCD. Opisano jego elementy charakterystyczne w następujący sposób:

“Zespół ABCD (nieprawidłowe stężenie wapnia, kalcynozy i kreatyniny w zespole Downa) charakteryzuje się występowaniem hiperkalcemii, hiperkalciurii, nefrokalcynozy i zaburzeń czynności nerek u pacjentów z zespołem Downa.”

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38940751/”

Popatrzmy na opis przypadku:

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/42879367/

“21-miesięczny chłopiec z trisomią 21 został przyjęty z powodu utrzymujących się od sześciu miesięcy nawracających wymiotów, trudności w karmieniu oraz zahamowania rozwoju fizycznego. Podczas badania ultrasonograficznego jamy brzusznej przypadkowo stwierdzono obustronną nefrokalcynozę. Badania laboratoryjne wykazały znacznego stopnia hiperkalcemię przy obniżonych stężeniach parathormonu (PTH) oraz 1,25(OH)₂D, a także hiperkalciurię i ostre uszkodzenie nerek. Szeroka diagnostyka pozwoliła wykluczyć inne przyczyny hiperkalcemii niezależnej od PTH. Ocena sposobu żywienia wykazała, że ​​dieta dziecka opierała się niemal wyłącznie na mleku, przy minimalnym spożyciu pokarmów stałych. Początkowe leczenie, obejmujące podaż płynów dożylnie oraz jednorazową dawkę pamidronianu, przyniosło jedynie przejściową poprawę. Po ustaleniu rozpoznania przeciążenia wapniem wprowadzono dietę z ograniczeniem wapnia, opartą na mieszankach mlecznych o standardowej oraz obniżonej zawartości tego pierwiastka; sposób żywienia modyfikowano w zależności od odpowiedzi biochemicznej. Stężenie wapnia w surowicy uległo normalizacji i pozostało stabilne przez cały 11-miesięczny okres obserwacji. Odnotowano poprawę w zakresie wzrastania i rozwoju, natomiast nefrokalcynoza utrzymała się, a czynność nerek uległa częściowej poprawie.”

Skomentowałbym to tak: pisałem o tym lata wcześniej, że dieta musi być zróżnicowana. Konkluzje z wcześniejszych raportów generalnie sprowadzały się do takich wskazań:

“Po potwierdzeniu tej diagnozy zalecanym leczeniem jest zmniejszenie spożycia wapnia w diecie i współpraca z zespołem interdyscyplinarnym w celu utrzymania odpowiedniego spożycia kalorii i białka.”

Pozostaje tylko jeden temat: dlaczego nikt z nas nie sprawdza w badaniu poziomu wapnia? Na to wygląda, że trzeba będzie uzupełnić nasze badania okresowe o ten parametr do kontroli. Jedynie to pozwoli na ocenę, czy mamy za dużo wapnia, czy też gorzej się wchłania.