Tarczyca a gen DYRK1A

Takiego raportu do tej pory nie było. Hinduscy naukowcy opublikowali właśnie opis badania łączącego występowanie niedoczynności tarczycy osób z ZD w różnym wieku w normach populacyjnych, do ekspresji genu DYRK1A.

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/cen.70099

Oto jak określono cel ich pracy:

“Dysfunkcja tarczycy jest powszechna w zespole Downa (ZD). Wiek zachorowania i etiologia pozostają w dużej mierze niezbadane. Modele mysie sugerują rolę genu DYRK1A w dysgenezji tarczycy w ZD. Nadmierna ekspresja genu DYRK1A jest związana z dysfunkcją układu odpornościowego i chorobami autoimmunologicznymi w ZD. W niniejszym badaniu staraliśmy się określić ekspresję genu DYRK1A w zależności od wieku zachorowania i statusu autoimmunologicznego u osób z ZD z niedoczynnością tarczycy.”

Co to oznacza? Naukowcy chcieli uzyskać potwierdzenie, czy DYRK1A jest bardziej aktywny u osób z ZD, które mają niedoczynność tarczycy w rozumieniu norm populacyjnych. Dodatkowo chcieli potwierdzić, stany zapalne jakie z tego wynikają w zależności od wieku osoby z ZD.

Jakie rezultaty otrzymali w wyniku tego projektu. Są one na tyle precyzyjne, że warto zacytować je w całości:

“Spośród 72 osób z ZD włączonych do tego badania, 24 było w eutyreozie (stan normalnej pracy tarczycy). 48 (66,7%) miało pierwotną niedoczynność tarczycy, a 28 (58,3%) z nich miało ujemne przeciwciała anty-TPO. Niedoczynność tarczycy wykryto u 20 pacjentów z DS poniżej 1 roku życia, u których wszystkie były ujemne przeciwciała anty-TPO. Pozostałych 28 pacjentów z ZD z niedoczynnością tarczycy rozwinęło chorobę po 3 roku życia, z czego 20 (71,4%) miało dodatnie przeciwciała anty-TPO. Osoby z z ZD i niedoczynnością tarczycy miały wyższą ekspresję (6,33-krotnie) DYRK1A w porównaniu z osobami z ZD w eutyreozie (p < 0,0001). Ekspresja DYRK1A była odpowiednio 5,17-krotnie i 7,27-krotnie wyższa u pacjentów z dodatnim i ujemnym przeciwciałem anty-TPO w porównaniu ze zdrową populacją (p < 0,0001). U osób z zespołem Downa bez niedoczynności tarczycy, z wrodzoną niedoczynnością tarczycy (ale bez zespołu Downa), autoimmunologiczną niedoczynnością tarczycy (ale bez zespołu Downa) ekspresja DYRK1A była odpowiednio 1,36, 0,68 i 0,82 razy większa niż u osób zdrowych.”

Jaka z tego konkluzja?

“Ekspresja DYRK1A jest nadmierna u osób z zespołem Downa i niedoczynnością tarczycy, co obejmuje zarówno wczesną postać choroby nieautoimmunologicznej, jak i późniejszą postać choroby autoimmunologicznej.”

Jak to interpretować?

Niedoczynność tarczycy można korelować z nadekspresją genu DYRK1A. Im jest wyższa tym wystąpienie niedoczynności tarczycy w ZD jest wyższa i to nie tylko w postaci pierwotnej, wrodzonej ale jako rozwinięcia się jej w czasie. Dla mnie wniosek potwierdzający konieczność podawania EGCG bez kofeiny by hamować dzialanie DYRK1A jak się da oraz biorąc pod uwagę wpływ tego genu na mitochondria (choroba mitochondrialna) podawać ubiquinol oraz hormon tarczycy T3 (trójjodotyronina), a nie tylko T4 (tyroksyna).