“Czy po chorobie Hirschprunga dziecko z ZD może mieć chorobę Leśniewskiego-Crohna?”
marzec 31, 2026 by Jarek
Kategoria: Układ trawienny
To było z 5 lat temu. Oglądaliśmy wspólnie z rodzicami dziecka z ZD panel genetyczny i z niego ewidentnie wychodziło ryzyko choroby Leśniewskiego-Crohna. Mama była zmartwiona, gdyż dziecko urodziło się z chorobą Hirschprunga. Zadała wtedy pytanie:
“Czy po chorobie Hirschprunga dziecko z ZD może mieć chorobę Leśniewskiego-Crohna?”
Odpowiedziałem, że nie znam takiego przypadku.
Czasy jednak mijają i pojawia się ten artykuł. Mówi on wyraźnie: dziecko z ZD mające w okresie neonatalnym chorobę Hirschprunga, w wieku 8 lat zostało zdiagnozowane w kierunku choroby Leśniewskiego-Crohna. Wynikała ona z perspektywy diagnozy z przewlekłego leczenia choroby Hirschprunga, w tym operacyjnego w połączeniu z rozwijająca się patologią jelit.
Pozwolę sobie tutaj zacytować kluczową informację:
“U pacjenta wystąpił złożony przebieg kliniczny, charakteryzujący się martwiczym zapaleniem jelit, perforacją jelit, licznymi operacjami jamy brzusznej i utrzymującymi się od niemowlęctwa zaburzeniami czynności przewodu pokarmowego. Pomimo ostatecznego leczenia operacyjnego choroby Hirschsprunga, u pacjenta nadal występowała przewlekła biegunka, zespół złego wchłaniania, zahamowanie wzrostu i nawracające objawy zapalne. Dalsza diagnostyka wykazała znacznie podwyższone stężenie kalprotektyny w kale oraz endoskopowe dowody na nadżerkowo-wrzodziejące zapalenie jelita grubego z pseudopolipami. Wyniki radiologiczne, endoskopowe i histologiczne ostatecznie potwierdziły rozpoznanie choroby Leśniowskiego-Crohna z zajęciem odcinka krętniczo-okrężniczego i nawracającym przebiegiem choroby. Początkowe leczenie kortykosteroidami i immunomodulatorami przyniosło jedynie częściową i przejściową odpowiedź, a terapia była powikłana polekową niewydolnością nerek. Następnie pacjent został przeniesiony na terapię biologiczną infliksimabem, uzyskując częściową kontrolę stanu zapalnego jelit, przy jednoczesnym stałym wsparciu żywieniowym w postaci dojelitowej mieszanki peptydowej.”
Przypadek ten potwierdza, że jest to możliwe i należy zawsze dzieci z ZD, z określonym genetycznie elementem ryzyka, traktować od urodzenia w sposób specyficznym dietetycznie i suplementacyjnie, by ograniczać ryzyko wynikające z dziedziczonych genów.