Na Kocią Łapę i Okrąglicę aż na Urwanicę i Soskę przez Krupówkę
listopad 12, 2026 by Jarek
Kategoria: Nasze Góry
Wojtek spytał się kilka tygodni jak planujemy nasze przejścia. Trudno mi było jakoś wytłumaczyć te impulsowe decyzje, ale właśnie takie coś nam się zdarzyło, to opisuję.
Byliśmy po dwóch dniach wędrówek przez Beskid Żywiecki. Chcieliśmy zdobyć Lipowy Wierch, przejść przez Syhlec na Mosorny Groń i udało się. Gdy padło pytanie: “Tato gdzie jutro idziemy, gdzie karteczka?” nie musiałem się za bardzo zastanawiać. Skoro przeszliśmy od Mosornego Gronia aż po Kiczorkę i jej jednym ramieniem aż z/po Krowiarki, to należało “pociągnąć” kolejnym ramieniem, dla nas jeszcze nie zdobytym…tam odwiedzaliśmy tylko Policę :)
https://www.zespoldowna.info/polica.html
Nie wiedzieliśmy jak wygląda ta część Beskidów za nią i schroniskiem na Hali Krupowej. Zatem był pomysł i szansa na poznanie szlaku, którym nigdy jeszcze nie wędrowaliśmy.
Kolejny czynnik wpływający na trasę: pogoda. Musieliśmy ją tak zaplanować by o 15:00 być w aucie. O tej porze miało padać.
Miejsce wybrane: Sidzina. Kartka przygotowana. Jednak coś nie grało. Nie szło dowiedzieć się od Janka, o co tutaj chodzi. Nic tam. Człapaliśmy jak za dawnych czasów.
Nie było matematyki szlakowej. Ostatnio tak chętnie Janek dodawał szczyty. Zielony szlak jakoś go nie bawił. Myślałem, że chodzi o czerwony albo niebieski, które miały być później. Nic z tego. Człapaliśmy i Janek nie był swój…może był zmęczony tak myślałem, ale nie, to nie wyglądało na to.
Pogoda była idealna do wędrowania, piękne słońce. Jesień była wspaniała. Szlak dynamiczny, choć ciągle do góry. Kamil, jak to on, wbiegał i zawsze gdzieś tam na nas czekał. Janek chciał być pierwszy i niekoniecznie. Szedł i coś sobie mówił.
Doszliśmy do pierwszego naszego szczytu w tym dniu o nazwie KORDELKA i wyszło szydło z worka.”Jarek a gdzie poszewka na kołdrę?” Na początku nie złapałem. Jak dodał o poduszce i łóżku zacząłem się śmiać. Tłumaczyłem Synowi, że to nie o łóżko i poszewkę na kołdrę chodzi, a on że przecież nazwa. Nie wiem skąd ta nazwa została zapożyczona, ale u mojego Syna doprowadziła do niezłego dysonansu. Nie wydawało się by przyjął moje wyjaśnienia, a jak nie znaleźliśmy tabliczki na szczycie, to chyba myślał że go wkręcam.
Trzeba mieć trochę szczęścia w tym wędrowaniu. Ja uwielbiam taką listopadową jesień i tym razem nie zawiodłem się. To co chmury robiły z górami przechodziło najśmielsze wyobrażenie. Było pięknie. Janek odżył. Zauważył, że z tyłu są Tatry, przed nami Okrąglica najbardziej charakterystyczna góra i już szedł.
Za Policą pojawiła się Babia Góra i forma wyraźnie u Janka się poprawiła. Co nie oznacza, że jak pojawiło się kolejne podejście to on ochoczo biegł za Kamilem. On jest w naszej rodzinie niepowtarzalny z tym bieganiem na szczyty. Nikt nie próbuje z nimi iść w zawody w tej dyscyplinie.
I dobrze, że mamy wspólną komunikację. Zagwizdałem na niego z dołu Hali Krupowej bo on już szedł na Okrąglicę, a my przecież mieliśmy iść do schroniska!!!
Janek przypomniał sobie o tańcach: “Tato rób film dla Mamy!”. On tańczył a ja miałem go filmować…a Kamil na górze chyba sobie myślał co oni tam wyrabiają. Mimo wszystko czekał przy szlakowskazie, który straszył, że do schroniska 30 minut.
Piękne miejsce na takie widoki. Nie mogliśmy się naoglądać tego spektaklu chmur i Tatr, ale schronisko czekało, pieczątka miała być i magnesik też!
Zacznę od końca. Mieliśmy wychodzić ze schroniska, gdy zaczęły spadać krople wody z topniejącego śniegu na dachu. Widowisko.
Wcześniej jednak spotkaliśmy Pana Pawła z jego kolegą. Janek, który już zdążył podbić nasze książeczki, zapytał: “Czy mogę pomóc?” Pan Paweł oczywiście zgodził się i nawet zasugerował Jankowi, że to nie jedyna. “Popatrz, masz taką, tą też możesz podbić!” Janek spokojnie zareagował na Diadem i potwierdził, że on też ma zdobyty Diadem. Pan Paweł zaskoczony, wyciągnął kolejną.”A taką masz?” zapytał pokazując Koronę Gór Polski. Janek spokojnie, że ma. Mina Pana Pawła była bezcenna. Janek to wyczuł i tak od niechcenia powiedział:”Ja mam też złotą za Tatry!” Pan Paweł nie uwierzył. Popatrzył na mnie. Ja potwierdziłem, tak samo jak to, że jesteśmy na końcu zdobywania odznaki za wytrwałość na poziomie złotym. Był z kolegą pod tak dużym wrażeniem, że tylko usłyszeliśmy przepraszam…ale potem uścisnęli się z Jankiem na pożegnanie.
A na samym początku było oczywiście kupowanie magnesów. Zaczyna nam brakować ściany w domu, coś będzie z tym zrobić :)
Wychodziliśmy ze schroniska i Pani Gosia podpowiedziała, że najfajniejszym szczytem tutaj jest Kocia Łapa. Uppsss! Nie było go na karteczce, ale Janek dodał wszystkie szczyty jaki zdobył i zgadzało mu się, że są prawie 3. Można było pójść.
Mogę potwierdzić: to miejsce jest jak Brestowa w Tatrach Zachodnich, którą z tego miejsca widzieliśmy. Tam trzeba wejść i nie można go omijać. Janek jeszcze znalazł kartkę ze szczytem, więc szczęścia było za dużo!!!
Zejście było łatwe, gdyż Janek dążył do czerwonego szlaku. On chyba cały czas o nim myślał i w końcu miało być tak jak on chciał. Jeszcze szybko na Okrąglicę i można było iść dalej granią, bo tak można by określić przebieg tej części GSB (Głównego Szlaku Beskidzkiego). Dla Synów największą radością był śnieg, który o dziwo nagle pojawił się, jakby ktoś linijką wyznaczył jego zasięg….powyżej 1050 m npm ?
Na mnie zadziałały te piękne krajobrazy Beskidów, były niesamowite…ale deszcz się zbliżał i widać to było. My szliśmy dalej by zdobyć kolejny czwarty szczyt o nazwie Urwanica. Mijaliśmy właśnie pierwszą grupę turystów tego dnia. Patrzyli się na nas, w szczególności na Kamila. Gdy podeszli przywitali się i Pani Kasia krótko skwitowała: “My się znamy, spotkaliśmy się przecież na Kiczorze!” Uppss kolejne tego dnia, ja nie pamiętałem.
Urwanica niby jest przy szlaku, ale trzeba było szukać. Janek znów pierwszy wypatrzył nie jedną, a dwie kartki z nazwą szczytu. Zadowolony już pędził na Krupówkę. Ja jakoś zapomniałem o tym kolejnym, ale karteczka podpowiedziała!
Tylko był jeden problem z nią: brak tabliczki, choć w jej centralnym punkcie jest ławeczka. Janek nie mógł z tym się pogodzić, a trzeba było. Pokazałem mu świetnie widoczną z tego miejsca Okrąglicę i jakoś mogliśmy iść dalej…a chmury z deszczem płynęły do nas.
Po śniadaniu w schronisku nie było już śladu, chłopcy chcieli nagrody. Na szczęście na GSB był schron z którego skorzystaliśmy i tam były ciastka. Przeliczyłem czas i wydawało się, że mamy szansę zdobyć Soskę, nasz szósty szczyt w tym dniu, zgodnie z planem. Kamil szedł pierwszy i nawet zatrzymał się w odpowiednim miejscu. Tam czekała na nas nie jedna a wiele ścieżek, czyli mała zagadka: która będzie lepsza?
Szczyt chował nam się. Jak już wydawało się, że to jest ta polanka i on będzie tutaj, to jednak trzeba było “moczyć” się dalej.
To była niezła zabawa. Jak zwykle nie znaleźliśmy tabliczki, ale miejsce wydawało się stale odwiedzane. Zrobiliśmy zdjęcie jak GPS nakazywał i powrót odpowiednią ścieżką był łatwizną.
Patrząc na chmury podjęliśmy decyzję, że skorzystamy ze skrótu, zamiast iść do niebieskiego szlaku. Skrót jak się okazało potem, prowadził do leśniczówki i dalej do wsi. Mieliśmy stałe zejście prosto. Przywitaliśmy się po drodze z Panem Leśniczym, który niezmiernie zdziwił się naszym widokiem, ale gratulował chodzenia po górach.
Chłopcy byli w tak dobrych nastrojach, obiad czekał i wymyślanie menu trwało w najlepsze, że nie trzeba było ich gonić. Nawet znów testowali markowe pajacyki i jak zwykle ze słabą moja koordynacją…cóż.
Doszliśmy do auta. Rozebraliśmy się, usiedliśmy w aucie i deszcz zaczął padać. To ma się szczęście!
6 plus 1104 daje cyfrę 1110, czyli tyle szczytów mamy wspólnie zdobytych to jedno. Drugie, gdybym wiedział jak piękny spotka nas szlak, to szybciej tam bym się pofatygował. Może jednak być tak, że jest on najlepszy właśnie na takie dni. Tatry stąd widać najlepiej obok Babiej Góry, a te chmury zrobiły dzisiaj wszystko. Jest fajny, dynamiczny i wbrew pozorom mało męczącym, a poszukiwanie Soski było świetną rozrywką na koniec. Zatem mogę tylko polecić tą wyprawę, bo my tam wrócimy!