Na Lipowski Wierch, Rysiankę przez Kotarnicę
listopad 9, 2026 by Jarek
Kategoria: Nasze Góry
Mam wspaniałych Synów, tak jak Asia wytrwali, silni i mądrzy w tym co robią. Wiem co piszę, wiem co osiągnęli po dwóch kolejnych już dniach w Beskidzie Żywieckim. Wiem, że jestem dzisiaj najsłabszym kondycyjnie w ich zespole…a tak niedawno było to trudne do wyobrażenia.
W tej wyprawie było wszystko, co w górach jest potrzebne. Były szlaki, były skróty. Była zima i jeszcze dobra ciepła jesień. Były piękne góry i ciężkie zacienione podejścia. Były trawersy, wąskie i śliskie, szliśmy też szerokimi duktami, które zaskakiwały. Wchodziliśmy na szczyty dotąd nie zdobyte przez nas, byliśmy na halach o których nawet nie wiedzieliśmy że są, by do nich wejść przez miejsca na których byliśmy ostatni raz 9 lat temu?!
To przejście połączyło nasze wcześniejsze wyprawy w jedną całość, brakowało tego trochę. Byliśmy już kiedyś na Romance, byliśmy ostatnio na Lipowskiej Hali…ale brakowało tej kropki nad i :)
https://www.zespoldowna.info/romanka.html
Ważnym argumentem by tam w końcu trafić była Żywiecka Korona Beskidów. Za kazdym razem jak wchodziliśmy na te trasy, nie zdobywaliśmy tych najważniejszych szczytów do tej Korony: Lipowskiego Wierchu, Rysianki…a że można było to zrobić słynnym w Beskidach czarnym szlakiem przez Kotarnicę z Sopotni Wielkiej, to dlaczego by tego nie przejść.
Do wyprawy byliśmy przygotowani doskonale. Dzień wcześniej wszystko zostało omówione na mapie. Pobudka o 3:00 rano nie stanowiła, żadnego problemu. Dojechaliśmy na miejsce około 7:30 i nie było marudzenia. Wszystko było opisane na “czarodziejskiej” żółtej karteczce, czyli jakie szczyty do zdobycia, skąd zaczynamy, jakim szlakiem, gdzie kończymy i ile szczytów zdobyliśmy, by było łatwo na koniec pododawać wszystko.
Czarny szlak i Kotarnica w wielu opisach oznacza to samo: ciężkie, mozolne, “puste” podejście, ciągle do góry. W wielu wypadkach porównywane jest do Poligonu Beskidzkiego, który już przeszliśmy. Mieliśmy od tego zacząć i sprawdzić, czy tak w rzeczywistości jest.
Cóż moi Synowie byli zgodni co do jednego: Kamil gonił do przodu, Janek próbował go wyprzedzić…a ja człapałem na końcu podziwiając piękną żółtą jesień…ale nie podejście, które niczym się nie różniło od tych wcześniejszych, no może z wyjątkiem tej pięknej Babiej Góry z tyłu.
Ostatecznie szliśmy sami, czyli było pusto, co się potwierdziło. Kamil jakby nie czuł tego podejścia. Owszem był fragment troszeczkę bardziej wymagający, ale mój Syn nie robił sobie z tym problemów…ale z ochotą zatrzymał się w miejscu idealnym dla niego, bajkowym do oglądania Beskidu.
W tym momencie, gdyby ktoś uruchomił głosowanie na najlepszy szlak Beskidów pod względem widoków, to byłby numer 1, absolutnie! Tatry z daleka, Babia po jednej stronie, Pilsko po drugiej…wszystko. Nie czas było jednak delektować się wyprawą. Janek kurczowo trzymając karteczkę poganiał Tato chodź i nie było wyjścia, gdyż Kotarnica była tuż, tuż, a Kamil gonił i jak to on, mógł minąć szczyt bez hamowania!
Kamila zatrzymaliśmy i udało się wejść na szczyt, który choć jest tuż obok szlaku, mający ścieżkę, to nie ma tabliczki. Janek odhaczył, ale nie był zadowolony. Kamil nawet nie chciał pić tylko już szedł dalej. Tutaj nie dało się już go zatrzymać. Długa prosta była przed nami. My jeszcze poczytaliśmy co było napisane na szlakowskazie. Janek potwierdził, że czarny zamienia się w niebieski i …zobaczyliśmy Kamila, który stał jakby w niepewności. Cóż była górka, może jak nie na Oszust, ale do góry było wyraźnie. Kamil po potwierdzeniu, że idziemy dalej poszedł. To był moment, gdy spotkaliśmy pierwszego turystę tego dnia. Czarny był zgodnie z przewidywaniami “pusty”.
Górka nam się “położyła”. Groziła nam swoją wielkością od Kotarnicy, a tutaj fajnie się na nią wchodziło. Przekroczyliśmy 1 200 m npm i pojawiła się zima. Janek potwierdził, że Dziadkowi to on powie. Jeszcze sprawdzał na kartce i zegarku, czy tam zima była zapisana. Jak potwierdził, że nie, więc trzeba było dalej gonić Kamila. Ten nie zatrzymywał się ani przez chwilę. Janek znów włączył ostrzeżenie: “Tato na “Marchewkową” Kamil nie pójdzie!”. Trzeba było gonić…znów ja.
Udało się go przechwycić przed zejściem na szczyt Majcherkowej, Janka “Marchewkowej”. Leśnym duktem doszliśmy do tabliczki i Janek się wkurzył, pomimo pięknych śniegowych choinek. Na Kotarnicy nie było tabliczki, a tutaj była. Nic tam. Zrobiliśmy dodawanie i do 1093 szczytów zdobytych dodaliśmy 2 i Jankowi wyszło odpowiednie “pięć” czyli 1095.
Janek wykorzystał chwilowe zamieszanie i postanowił być pierwszy. O dziwo udało mu się być pierwszym aż do Romanki. To był czas “nadawania” Kamila do mnie. Milion razy powtórzone kalendarze, wydarzenia, wyczerpały mnie gdy doszliśmy do tabliczki, a to nawet kilometra nie było do przejścia. Miałem nadzieję, że Kamil wypowiedział to co miał i będzie dalej tylko “ciszej”.
W ten sposób skończyliśmy “ciemną” stronę naszej wyprawy. Zaczęliśmy słoneczną. Nic tam, że byliśmy powyżej 1 300 m npm, słońce grzało tak, że musieliśmy się rozbierać. Kamilowi odpuściliśmy, zakładając że już zna szlak, bo on wszystko pamięta w górach, nawet to co było 20 lat temu :). My oglądaliśmy i podziwialiśmy psy jakie zaczęliśmy spotykać na szlaku. Janek zaprzyjaźnił się z czekoladowym labradorem i jakoś fajnie nam się szło w dół. Minęliśmy Martoszkę, gdzie nagrywaliśmy nasz film do amerykańskiej kampanii Yes I can, ja mogę.
Widoki nas powalały. Widać już było Małą Fatrę. Janek tylko spytał się o Pilsko, ale już miał na karteczce zaznaczoną Rysiankę szczyt. “Tato gdzie jest Rysianka?” … a właśnie było ją widać. Gdy pomyślałem o schronisku i o magnesiku, który z pewnością Janek chce kupić, Janek stwierdził: “Idziemy na szczyt a potem po magnesik!” Mega zaskoczenie.
Na Hali Rysianka “tłumy” leżakowiczów. Nie zdziwiło nas to zupełnie. My mogliśmy za to wybrać sobie ławeczkę tylko dla nas i było rewelacyjnie, do momentu gdy Janek jednak stwierdził, że należy kupić magnesik a potem i herbatę.
W schronisku było już odpowiednio dużo ludzi i temperatura bliska wrzenia. Na szczęście Janek zgodził się, że herbatkę pijemy na zewnątrz. Kamil skorzystał. Przyszedł czas na zejście ze szlaku. Ścieżka na szczyt Rysianka prowadziła tuż obok schroniska do góry. Zaskoczeni byliśmy tym, a jeszcze bardziej schodzącymi tłumnie ludźmi. Jeszcze większe zaskoczenie było wtedy gdy nikt nie zatrzymywał się przy szczycie, tylko turyści szli dalej.
Tajemnica nazywa się: Hala Koziorka. Przepiękne miejsce na drugą stronę gór! Tam dowiedzieliśmy się, że na szczyt Lipowskiego Wierchu wystarczy iść ścieżynką, która prowadzi z hali. Tak zrobiliśmy podziwiając to, czego do tej pory nie widzieliśmy.
Było dziko, było blisko i był świetnie oznaczony szczyt. Jak Janek to policzył: pięć plus dwa to jest siedem. Czyli mamy już 1097 szczytów zdobytych!…a z tego świetnie się schodziło do Hali Lipowskiej i schroniska. Okazało się, że gdy byliśmy tam ostatnio, na tej drodze odpoczywaliśmy i jedliśmy śniadanie. Nie wiedzieliśmy, że 300 m powyżej był szczyt do zdobycia!?
Na zejściu, jak i na wejściu Janek rządził. On lubi takie przejścia, a Kamil nie ma jak go wyminąć. Prowadził ścieżynką, potem dróżką, a Kamil nadawał znów. Dawno nie miał okazji.
W ten sposób doszliśmy do schroniska na Hali Lipowskiej. Janek nie zatrzymywał się. On czuł, że jest pierwszy i nie chciał tego odpuścić. Wzięliśmy skrót na Halę Rysiankę do niebieskiego na zejście do Sopotni Wielkiej. Janek był zaskoczony, już chciał wracać tak jak przyszliśmy. Pokazałem mu Pilsko i Mechy nasz kolejny być może cel. Pogodził się z tym, a Kamil skorzystał z okazji.
Niebieski szlak, choć był szeroki jak autostrada był mocno stromo w dół. Janek po chwili zrezygnował i krzycząc: “Uwaga lód!”, witając się z podchodzącymi turystami, a jakże, powoli dreptał swoim szybkim krokiem.
Gdy tak myślałem, że wybrałem świetny, szybki szlak w dół, to się okazało być to błędnym myśleniem. Trzeba było w pewnym momencie wybrać: albo w dół jak w przepaść, albo w lewo na wąską ścieżynkę, która od początku wydawała się ukrywać coś.
To był trawers. Szerokość ścieżki z 50-75 cm. Momentami cały w lodzie. Moi dzielni Synowie powoli, bez pomocy dawali z nim sobie radę. Byłem pełen podziwu. Nawet im prawie wyszedł markowy pajacyk. Mieli z tym duży ubaw.
Potem była tylko gonitwa asfalcikiem, kto będzie pierwszy: my w aucie, czy noc nad głową. Wygraliśmy my. Janek wziął mnie za rękę i przez ponad kilometr gonił, że miałem problemy by utrzymać tempo. To był mój Syn? Ten który zazwyczaj marudzi, jest wolny. Nie! To jest ten Syn, który jest głodny i zmotywowany, bo jutro ma być schronisko znów i magnesik, szkoda czasu!…a szlak?
Jeden z najfajniejszych w Beskidach. Legendą jest jego stromizna. Nie, on jest tylko ciągle pod górę, tak że jest to przyjazne dla człowieka :), a potem dostaje się nagrodę na cały dzień: góry dla siebie i to w słońcu! Chłopcy ani przez chwilkę nie hamowali. Zima powyżej 1 200 m zrobiła też swoje, było zaskakująco i ciekawie. Janek mógł wszystkim zakomunikować, że był śnieg i widział bałwana. Pierwszy w tym roku. Turystów nie było, były za to psy różnej maści, co wzbudzało w chłopcach i radość i strach. Te mniejsze tak ujadały, że na pewno miały wpływ na prędkość przejścia.
Chłopcy nie wydawali się być zmęczeni. Obiad jaki zamówili zrobił swoje: byli już zregenerowani na kolejny dzień.