Po drugiej stronie przełęczy Krowiarki: Syhlec, Brożki, Kiczorka, Mosorny Groń

To miał być luźniejszy dzień. Piękna pogoda miała nam towarzyszyć kolejnego dnia wędrówki przez Beskid Żywiecki. Zadałem sobie pytanie: gdzie nas jeszcze nie było, gdzie warto być by mieć punkt do Żywieckiej Korony Beskidów? Wybór, to było zaskoczenie nawet dla mnie samego. Jak chodzi się na Babią Górę to wszyscy idą od przełęczy Krowiarki, nawet na wschód. Czy ja znam kogoś, kto by poszedł w drugą stronę od przełęczy? Zdecydowanie nie. Przygoda wpadła nam w ręce. Karteczka przygotowana, choć była biała. Synowie wstali jak trzeba i mogliśmy zacząć naszą wędrówkę Beskidem Żywiecko-Orawskim, co turystów zna niewielu.

Na przełęczy wielki ruch. Więcej wyjeżdżających niż wjeżdżających. Piękny wschód zrobił swoje. My musieliśmy kupić magnesik, okazja była przecież i pieczątki. Chłopcy zdziwili się, jak wróciliśmy się z pod wejścia na Babią Górę i udaliśmy się pod szlakowskaz z nic nie mówiącą Jankowi nazwą Polica…było to trochę lat temu, jak tam byliśmy.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Syhlec_(szczyt)

…a potem było fajnie. Szeroki szlak czerwony w krainie srebrnych buków z brązowym “dywanem”, bajka nie start…tylko tabliczki nie było na pierwszym szczycie i to trudnym do wymówienia: SYHLEC. Janek trochę walczył, ale udało się. Zapamiętał, wkurzył się, że tabliczki nie było, a fajny był!

Zaskoczył nas kompletnie na zejściu. Północno zachodnie strony były całe w lodzie i już mieliśmy ubierać raczki, gdy się to skończyło. Janek szedł dalej, Kamila nie widzieliśmy. Janek od samej przełęczy wciąż powtarzał Gówniak, ba nawet kupił magnes z tym szczytem. Szydło wyszło z worka. My szliśmy na Głowniaka i Synowi trochę nazwy się pomieszały, ale nie przeszkadzało mu to. Dodawał odpowiednio: 1097 z wczoraj czyli 7 dodał 2 zdobyte i miał 9, czyli 1099 szczytów zdobytych wspólnie!

Janek ścigał się, żeby być pierwszym. Głowniak trochę nastraszył i Kamil czekał na nas. Wszedł pierwszy, tak jak chciał, tylko znów nie było tabliczki, a szczyt był jej warty z każdej strony. Janek nie był zadowolony…ale pierwszy stale.

Kolejny szczyt tuż obok szlaku to Piekielnicka. Szło się na nią rewelacyjnie w pięknym wysokim świerkowym lesie pełnym krzewów jagodowych. Słońce przebijało się przez drzewa i od razu było lepiej. Na szczyt mieliśmy się dostać ścieżką, którą wskazały mapy.com i w lesie też była. Cóż, że przez chwilę, ale Janek lubi znajdować nowe drogi i tutaj mu to się bardzo spodobało. Nie zginęliśmy. Była kolejna ścieżka…i kolejny szczyt bez tabliczki!!!

Historia się powtórzyła na zejściu. Dopóki Janek szukał ścieżki wśród jagodzisk on szedł pierwszy. Na szlaku Kamil, który wyraźnie się już wygadał, uciekł do przodu na kolejny szczyt obok szlaku. Nie przewidział jednego: minęliśmy 1 200 m npm i pojawił się śnieg i lód. Wolał zaczekać.

To była okazja dla Janka: “Teraz Brożki Tato!”. Pokazałem na mapie, że mamy ścieżkę w bok i Janek wędrował, poszukiwał najlepszego wariantu, a błąd mógł być dramatyczny w skutkach: było dużo wody wokół! I dobrze, w końcu wróciła!!!

 

Brożka nas nie zaskoczyła. Kolejny szczyt bez tabliczki…ale miała dla nas niespodziankę na potem. Janek doliczył dwa szczyty do wcześniej zdobytych i …wyszło mu, że mamy jedenaście. Prawie dobrze: 1099 czyli 9 dodać 2 wychodziło 11 czyli 1101 szczytów zdobytych!

Rozpamiętywanie matematyki nie trwało długo. Kamil wciął się ze wspominaniem kalendarza i hałas jaki powstał nie dało się opanować. Janek wiedział, że już powinien być kolejny szczyt o nazwie Pólko. Po pokonaniu…bagna(?) na szlaku, Janek krzyczał z daleka, że ma tabliczkę. Jak dziecku niewiele trzeba. Była nazwa szczytu i wszystko wróciło do normy. Nawet było dodawanie i 1+1 to dwa czyli licznik wskazywał już na 1102 szczyty. Był tak zadowolony, że nawet nie spieszyło się na kolejny 1103 szczyt o nazwie Kiczorka-Cyl Hali Śnietanowej. Ani to nie dało się powtórzyć, ani na niego wejść tyle było lodu…a Synowie odmawiali raczków.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kiczorka_(Cyl_Hali_%C5%9Amietanowej)

 

Podsumowując: Janek nie zareagował na wyzwanie i się tym razem ociągał. Na górze, jak weszliśmy, zaskoczyło nas miejsce: ambona na Babią Górę z chatką, Janek tak to określił. To nie był klasyczny szczyt, to była pozostałość hali! Nie mogło być inaczej w takim miejscu: śniadanko z herbatką! Odpoczywaliśmy wpatrzeni w góry…nie wiedząc, że będą jeszcze lepsze niespodzianki niż te.

Do tej pory była świetna wycieczka, na dzień odpoczynku idealna. Czekało nas zejście na Mosorny Groń, czyli 1104 szczyt. Pierwsza niespodzianka: pierwszy bałwan w tym roku. Druga: “Chłopaki a może raczki jednak?” Nie przekonałem Synów. Woleli łapać się każdego drzewa jakie było w zasięgu, niż ubrać raczki. Cóż to miała być ich lekcja pokory.

Zejście było wymagające. Chłopcy dali radę powoli stawiając nogi na kamieniach, miejscach bez lodu. Minęliśmy 1200 m i słońce rozgrzało nas na amen. Janek aż sprawdził, co mówi mu na ten temat jego zegarek, tak był tym zaskoczony.

Widoki jakie do tej pory były, były na piątkę. Te które od tego momentu pojawiły się, były na szóstkę. Szlak szeroki, jakby był stworzony by nim spacerować wpatrzonym na masyw Babiej. Z Jankiem rozmawialiśmy o niej, a Kamil tradycyjnie był z przodu…gdy pojawiła się ona. Wieża kompletnie nas zaskoczyła. Kamil przyspieszył, choć nie wchodzi do góry. Janek za nim, choć przestał już wchodzić. Mi się spodobała, były zatem krótkie zawody, kto pierwszy do wieży.

 

Zwycięzca mógł być tylko jeden. Ciastka w takim miejscu, crossaint to najlepsze co może spotkać turystę, tak to wyglądało patrząc na nich. Oj zeszło nam tam, zaczarowane miejsce! Ja byłem na wieży i jeszcze bardziej zamarudziłem patrząc, przepraszam wchłaniając to co widziałem. Polecam to miejsce!

Ja jednak patrzyłem na zegarek. Nie wrócimy o czasie tym samym szlakiem to było pewne. Będzie za długo. Złapie nas noc. Cóż patrząc na grzbiet z którego właśnie zeszliśmy, doszedłem do wniosku że idąc na skróty ominiemy Kiczorkę z lodem i na skróty wejdziemy na …Brożki. Oj nie wiedziałem na co się targnęliśmy. To miała być przygoda tuż obok tego “rowu” po prawej stronie, na grzbiecie masywu, na zdjęciu poniżej.

Jeszcze popatrzyliśmy na te wspaniałe widoki, jeszcze wygrzewaliśmy się w słońcu, ale trzeba było schodzić w dół, by potem wchodzić mocno do góry. Na kilometrze czekało na nas blisko 400 metrów do góry. Ja od świadomości tego byłem już zmęczony, ale trzeba było to zrobić.

Podeszliśmy do naszej ścieżki. Kamil nawet nie zastanawiał się i nie przejmował się ścianką a la Oszust, wchodził. Janek też mnie zadziwiał. Szedł, nawet przez chwilę się nie zatrzymywał, a było bardzo ostro. Gdy już zapowiadał się koniec, tak był to koniec jednego podejścia i początek kolejnego. Ta wspinaczka wprowadziła nas prosto na…Brożki. Rano nas zawiodły, teraz wiedzieliśmy, że od tej pory czeka nas zejście tylko w dół. To była motywacja…ale wciąż na nią wchodziliśmy :)

 

Była też tam nagroda: Polana Brożki. Miejsce super, wspaniałe i ciekaw jestem ile osób tam dociera? Widok Tatr z tego miejsca topowy, Babia Góra na wyciągnięcie ręki. Cóż warto było.

Weszliśmy na Brożki bardzo szybko, jak dla mnie w 70 minut. Spodziewałem się, że tytułem dnia wczorajszego, ja i chłopcy będziemy się “bronić” by wejść, ale nie, to był wyczyn. Janek nie komentował. Gdy nawet zobaczył Syhlec-OSTATNI to przyspieszył, gonił wręcz na obiad przecież. Syhlec od tej strony postraszył nas trochę, ale Kamil jak zwykle wbiegł, ale my z Jankiem mieliśmy już koniec sił, ale weszliśmy za nim.

Nawet nie patrzyliśmy w stronę szczytu, byle by zdążyć do auta przed zmrokiem. Znów nam się udało!!!

W ciągu dnia spotkaliśmy 5 turystów, to jak na takie góry pusto. Miejsca świetne. Moi Synowie WSPANIALI. Drugi dzień i druga tak trudna, wymagająca kondycji trasa, a oni bez marudzenia, bez hamowania przeszli ją…zamykając tą wyprawę precyzyjną opinią: JUTRO NIE, ODPOCZYWAMY!

Zgodziłem się znów z nimi. To był wspaniały dzień, a czekają nas kolejne wyprawy. Trzeba też odpoczywać!