Wajdów Groń, Bąków, Ochodzita. Trzy szczyty, “trzy światy”, “trzy pory roku” do Nowej Korony Polskich Gór

Gdy w 2024 roku pisałem o nowej inicjatywie PTTK, nie przypuszczałem że “kompletnie nowe” szczyty dla nas, będzie tak trudno nam zdobyć. Kiełek, Wajdów Groń, Bąków, Ochodzita były zbyt “małe”, zbyt “odległe” by im poświęcić chwilkę. Niby wszystkie przy Beskidzie Żywieckim, niby blisko siebie…ale zawsze były mniej ważne by je poznać.

http://www.msw-pttk.org.pl/odznaki/reg_odznak/ktgbp/okpg/reg_okpg_ktgbp.html

https://www.zespoldowna.info/38-szczytow-do-nowej-korony-polskich-gor.html

Po wczorajszej wędrówce kolejny dzień naszego trekingu stanął pod znakiem zapytania: miało padać, wiać i nie przewidywano oczka pogodowego. Przypomniałem sobie o brakujących szczytach. Janek zapisał następującą kolejność:

1.Wajdów Groń

2.Bąków

3.Ochodzita

4. Kiełek jak wystarczy czasu.

W linii prostej może 25 km każdy od siebie, więc nie wyglądało to tak źle, tym bardziej że szczyty nie wyglądały na jakoś bardzo wymagające.

WAJDÓW GROŃ, DZIAŁY ORAWSKIE, zima.

Zakładałem, że jeżeli Synowie są tak zmęczeni jak ja, to krótkie wyjścia będą dla nich lepsze, niż dłuższa wyprawa. Wajdów Groń to szczyt na grani Działów Orawskich…ja o tym nie słyszałem. Wyszło nam logistycznie, że lepiej podjechać tam od Słowacji. Było zimno 3C, świeżo po śniegu, błoto okrutne, ale chłopcy byli zadowoleni, że idą. Janek tym razem nie pozwolił Kamilowi na szaleństwo, on szedł pierwszy. Kamil raz spróbował wyprzedzić Janka, ale jakiś tutejszy piesek, jak zwykle, tylko do niego się garnął skutecznie go hamując przy mnie.

Wybraliśmy na przejście szlak rowerowy by dojść do grani. Tam też było dużo mniej błota. Z niej widać było nasz cel. Jak się okazało miał to być 1111 szczyt zdobyty! Na to wygląda, że miał być on wyjątkowy od samego początku. Nie tylko był 1111 szczytem, ale czekało nas takie wydarzenie. Szlak przechodził przez pastwisko krów, a te właśnie stały na naszej drodze. Kamil odmówił kooperacji. Janek nie był gotowy na taki spacer. Zatem obchodziliśmy je z “boczka”, a one za nami. Nagle jedna postanowiła zaprzyjaźnić się z nami bliżej…i tylko próg nas uratował. Nie była w stanie do nas wejść. Ciepło się zrobiło jak nic.

Doszliśmy do żółtego szlaku na grani. Janek był tak szczęśliwy tym faktem, że można było stwierdzić że w totolotka wygrał. Kamil szedł za nim, więc było idealnie. Pominąwszy fakt, że dwa głosy “atakowały” mnie non stop. Nie ważny był temat, one chciały wydawać dźwięki, dużo dźwięków.

Wajdów Groń wyglądał na zwykły pagórek, dopóki nie podeszliśmy do lasu. Tam okazało się, że mamy Oszusta bis przed nami. Miało być łatwo, a tutaj z okazji 1111 szczytu mieliśmy ekstremum…na zdjęciach nie widać tego.

https://www.zespoldowna.info/poligon-beskidzki-czyli-wielka-rycerzowa-switkowa-panski-kamien-oszus-jaworzyna-smerekow-wielki.html

Gdy Janek skończył podejście na starcie, potem było kolejne i kolejne, tak jak na Oszuście oczywiście. Tylko tym razem mieliśmy bonus w postaci błota. Byłem pod olbrzymim wrażeniem, jak chłopcy z nim sobie poradzili. Nie było “szaleństwa” na wprost, tylko “boczkiem” i udało się zdobyć wymagający szczyt.

Był na tyle trudny, że nie odważyliśmy się wracać wejściową ścieżką. Udało się znaleźć alternatywę.

Jak zwykle schodząc zadawałem sobie pytanie, by być złośliwym wobec siebie: “Jak góra, ten mały pagórek?” Znów to co małe, dało popalić bardziej niż to co jest duże. Jak zwykle dziwiłem się, że my tutaj jeszcze nie byliśmy w tak fajnym. Byłem już przekonany, że tu wrócimy. Może być szalenie widokowo. Babia Góra była przysłonięta chmurami, ale zapowiedzi były ciekawe…gdyby nie te chmury właśnie.

BĄKÓW, PASMO REWELSKO-KRZECZOWSKIE, wiosna.

Chmur brak. 13C ciepła. Zatrzymaliśmy się kilometr od szczytu. Da się tam wjechać. To miał być szybki spacerek. I był. Z jednym wyjątkiem. Dopiero tam dowiedzieliśmy, że warto przyjechać tutaj na chodzenie po grani w piękny, ciepły dzień. Góry nawet wymagające, gdyż wyniosłe w stosunku do doliny. Widoki jak na grani sięgające kolejnych pasm. Teraz wyglądały świetnie z kolorami jesieni.

   

Wycieczka zajęła nam godzinę, ale już planujemy całą wyprawę w te pasmo. Nasz 1112 szczyt przekonał nas do tego by wrócić.

OCHODZITA, MIĘDZYGÓRZE JABŁONKOWSKO-KONIAKOWSKIE, jesień.

Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie

895

Patrzyłem na tabelkę z regulaminu odznaki Nowej Korony. Nie pasowało mi aby międzygórze miało szczyt o wysokości 895 m npm. To już jest góra, tym bardziej że z każdej strony widoczna i charakterystyczna. My ją już z daleka widzieliśmy z Trojaka.

https://www.zespoldowna.info/najlepszy-koniec-polski-czyli-wedrowka-po-gorach-nieoczywistych.html

Jechaliśmy do niej. Słońce nagle zniknęło, a pojawił się wał chmur. Janek profesjonalnie stwierdził, że to mgła, Kamil powtórzył mgła, czym mnie zaskoczył i szukaliśmy miejsca by zaparkować. Góra jest tak ukształtowana, tak wykorzystana przez człowieka, że na siłę da się wjechać na jej szczyt autem. Mieliśmy szczęście na parkingu nie było aut, więc my w tej mgle-chmurze mogliśmy sami wejść.

To co się działo później, nawet zdjęcia nie oddadzą. “Weszła” chmura i natychmiast krajobraz był niczym z horroru lub filmu science fictions. Kamil był natychmiast wkurzony, ciśnienie na które jest wrażliwy, robiło swoje. Janek przerażony, bo nie było nic widać, a Kamil był już tylko cieniem.

Goniliśmy go jednak dzielnie. Na szczycie okazało się, że są maszty, końcówka stacji narciarskiej. Dla Janka mapa z okolicą. Czytał nazwy szczytów i ich szukał, a widać było tylko …  ławeczkę. To trzeba było wykorzystać. Nasz 1113 szczyt robił swoje, był niezwykły przez te wszystkie małe, chwilowe rzeczy.

Bawiliśmy się oglądaniem wyśmienicie. Znów padło pytanie: dlaczego nas tutaj jeszcze nie było? Schodząc natura wręcz drwiła z nas z tego powodu, chcąc podkreślić jak dużo straciliśmy. Piękne widoki na Beskid Żywiecki, Tatry, Małą Fatrę to było bajkowe tego dnia.

Gdy już dochodziliśmy na dół, chmura odeszła, pojawiło się nawet słońce. Mieliśmy już dzisiaj dość emocji. Każda góra, coś innego. Każda jakby krzyczała na nas, że zrobiliśmy błąd nie wchodząc na nie wcześniej. Jankowi się bardzo podobało. Kamil był już zmęczony. Przyszedł czas na powrót. Do Nowej Korony dopisujemy 3 szczyty. Zostaje nam ostatni Kiełek na Pogórzu Orawsko-Jordanowskim. Jego już potraktujemy specjalnie, na to wygląda że tak trzeba.