Wokół Trzech Koron do Polianki i na Plašná

Pogoda popsuła nam plany. Mieliśmy być w Tatrach, wybraliśmy Pieniny, miejsce w którym jeszcze nie byliśmy. Dojechaliśmy tym razem do Sromowców Niżnych pod Trzy Korony. UWAGA! Ani jednego turysty, wszystko zamknięte, a miejsca do parkowania tyle, że trudno się zdecydować. Tak to możliwe w tym miejscu!

Dodatkowo pogoda super! Owszem wiatr hulał, ale nie tak jak w Tatrach. Uśmiechy były, choć oczy wyglądały u niektórych tak, jakby jeszcze nie otworzyły się.

Powtórzę się: ani jednej osoby nie spotkaliśmy od parkingu do końca trekingu. Nigdy nie byliśmy na przełomie Dunajca, bo tam za dużo ludzi. Dzisiaj…nikogo. To jest cud!

To była też rozgrzewka. Długie “proste” wzdłuż Dunajca uspokajały jak nic dotąd. Przyjechaliśmy w góry a trafiliśmy na idealne miejsce do medytacji i jogi. Jedynie Kamil się z tym nie zgadzał. Wiatr oczywiście u niego robił swoje, więc wciąż gadał o koszulce z krótkim rękawem, którą on musi kupić w sierpniu na jego urodziny. Powtórzone: 100, może z 1 000 razy na tym odcinku.

Nie planowaliśmy przejść całego przełomu. Naszym celem było odbicie na żółty szlak na Huty. Tam nigdy nas nie było i dobrze.

Na żółtym szlaku skończył się wyścig, gdzie liderem mógł być tylko Kamil. Jak on świetnie się czuje w takiej roli, nawet w nowych dla niego miejscach. Zaczęły się górki. Najpierw z zaskoczenia fajna dróżka w fajnym lesie.

Kolejne zaskoczenie. Słowacki żółty szlak, bo już byliśmy w słowackich Pieninach, prowadził w taki sposób by nie było prosto, a zróżnicowanie. Zamiast prowadzić prosto musieliśmy skręcić, wejść na górkę, nawet po schodkach, by potem zejść, przejść mostek i wyjść na … drogę, którą było widać od początku. Dla Janka idealne. Tak kombinował, że Kamil musiał iść za nim, a jak wyprzedzał to zawsze był jakiś patent by jednak on prowadził. To był jego szlak. Miał siły i chęci za 10-ciu. Zaczyna mu to się pojawiać po tym jak podnieśliśmy dawkę hormonów tarczycy!

Gdy jeden mostek to było za mało, to pojawiał się drugi z dodatkowym “kanionem”, choć można było iść prosto bez tych wywijasów i kanionów.

Zaczęły się typowe, przepiękne Pieniny. Z jednej strony polany, które Janek uwielbia, z drugiej bardzo zróżnicowane lasy z jodłami wielkimi, jakich nie widzieliśmy. My z tych polan w końcu mieliśmy wejść na nasz nowy szczyt o nazwie Polianka. Niby nie wysoki, ale wybitny. O ile do tego momentu prowadził Janek, to pod niego mógł wejść pierwszy Jarek albo Kamil. Płuca wypluliśmy przy tym, ale weszliśmy fajną ścieżką, jakby na nas czekała…tylko nie było tam tabliczki. Wszystko było tylko nie tego. Za to na dole była wiata i musieliśmy odpocząć.

Po odpoczynku postanowiliśmy pójść na skróty na szczyt Plašná. To była najlepsza decyzja. Bez niej nie poszlibyśmy tak jak poszliśmy.

Po 30 m od szałasu pojawiły się te widoki. Zrobiły na nas piorunujące wrażenie. To nie było wszystko. Zobaczyliśmy całe PIENINY w najlepszej wersji. Janek:”Jarek dawaj mapę, oglądamy!” i trzeba było oglądać do momentu gdy przyjechał traktor po drzewo.

Przed nami była ostra góra, gdzie on po drzewo. Janek się zatrzymał z wrażenia, jak on tam wiedzie. Asia jak na zawodach też mu kibicowała, tylko Kamil wiedział, że ma iść drogą to poszedł. Nie myślał o traktorze przed nim. My idąc za nim zdziwiliśmy się.

To nie była wyrypa do góry, to była męka. Janek od razu ustawił się obok Asi, coś gadając. Kamil oczywiście do przodu a tam było słychać traktor. Trzeba było go ratować tak sobie pomyślałem. On za to w najlepsze z Panem Drwalem Słowakiem gaworzył, mówiąc mu że dostał nową koszulkę od Oli. Pan świetnie mówił po polsku i był zrozpaczony tym, że kradną z lasu najlepsze jodły, bo były wielkie. Pozdrowił nas i powiedział, że idziemy w dobrą stronę. Janek znów próbował wyrywać się do przodu, ale nie dało się. Plašná była wybitną górą z tej strony!

Już przy szczycie pojawiły się Tatry z wiatrem urywającym głowę.

Szczyt był w potarganych żywiołem młodych świerkach, ale znaleźliśmy go. Potem pojawiła się też tabliczka trochę za szczytem. Do naszej kolekcji trafił już pod numerem 989! Nie napawaliśmy się tym, gdyż Janek gonił w dół. Dawno tak fajnie nie było pod tym względem.

 

Jak już się nam tylko wydawało, że dzięki chłopakom zbiegniemy bardzo szybko w dół, choć widoki na Tatry były niezwykłe i oglądaliśmy je stale, to widok Pienin, Trzech Koron znów nas zniewolił. To miejsce, gdzie są one wybitne to Sedlo Cerla. Miejsce obowiązkowe do odwiedzenia. Oczywiście była próba pajacyków Marka, całkiem przyzwoita. Potem Janek znów przetrenował nazwy szczytów, a Kamil przypomniał o koszulce i biegliśmy w dół, bo wiatr przewiewał.

W Sromowcach Niżnych zobaczyliśmy z daleka 3 osoby, miejscowe na pewno. Brzmiało to niezwykle jak na to miejsce, gdzie już w maju, czerwcu znaleźć miejsce parkingowe tutaj to już wyczyn. Nam się udało i wiemy, że chcemy więcej Pienin! Może jeszcze skorzystamy przed powrotem zimy.